Czarodziejska góra książek

"Szeptem przeleciał ptak nad moją głową" 7.03.1997

2012-03-08T19:13:00.001+01:00

Myślę, że już Was nie dziwią spóźnione posty. Ten miał pojawić się na blogu wczoraj. Już prawie witałam się z gąską, ale mnie zmogło przesilenie wiosenne połączone z przeziębieniem (a może to ta burza kosmiczna na słońcu wespół zespół z pełnią?)
Dlatego dziś dopiero kończę:)
*********
Cieszę się, że książka, która na półce stała już czas jakiś wskoczyła mi do torby właśnie w tym dniu. Chciałam ją tylko przejrzeć, i zamieścić tutaj jakiś cytat, ale tak mi było z książką dobrze, że przeczytałam ją niemalże jednym tchem. Nabrała ona dla mnie dodatkowego znaczenia i magii, bo to właśnie dziś mija 15 rocznica śmierci Agnieszki Osieckiej.

Książka to zapis kilkudziesięciu godzin rozmów z przyjaciółmi i najbliższymi znajomymi Agnieszki. Rozmowy przeprowadził Bartosz Michalak wraz z kilkoma innymi osobami. Materiał powstawał między listopadem 1997 a czerwcem 1998. Na tą 200 stronicową książkę składają się także fragmenty artykułów o Agnieszce, wywiadów z Agnieszką i książek samej Agnieszki Osieckiej.
Znajdziemy w niej wypowiedzi Osieckiej na temat relacji z rodzicami, późniejszych relacji z mężczyznami, z przyjaciółmi i z córką, oraz wypowiedzi owych przyjaciół dalszych i bliższych: Magdy Umer, Magdy Czapińskiej, Krystyny Jandy, twórców STS-u i wielu, wielu innych ludzi. Jako, że nie ma to być post dotyczący książki, a dotyczący jej bohaterki, o książce już skończę. Wystarczy tylko, że powiem: WARTO:)

Oddajmy więc głos wspomnieniom. Wspomnienia te w większości będą łączyć się z piosenkami.

Z rozdziału "Zielono mi": koncert w Opolu poświęcony Agnieszce Osieckiej w 1997

Anna Maria Jopek

"Niesamowicie przeżyłam ten koncert. Szczególnie mocno pamiętam próbę generalną, jaka miała miejsce dzień wcześniej w opolskiej szkole muzycznej. Każdy kto miał śpiewać swoją piosenkę, nie dawał rady-po prostu płakał. Magda nawet w pewnym momencie powiedziała: "Nie, proszę państwa, jak tak ma być jutro, to ja państwu dziękuje i nie robimy tego koncertu, bo to nie może tak wyglądać." Bo za każdym razem, kiedy zaczynaliśmy jakiś tekst Agnieszki, to u tych, co Agnieszkę znali, budziło się mnóstwo wspomnień, a w nas wszystkich jakiś taki ból, smutek i żal, że tacy ludzie przemijają, że muszą odchodzić i..."

Anna Maria Jopek wraz z Mariuszem Lubomskim wykonali numer "Okularnicy"

Ryszard Pracz wspomina:

"...słynny jest przykład "Okularników", kiedy to cenzor nie chciał się zgodzić na wers w dalekim jakimś mieście zarabiają tysiąc dwieście" według niego to było za mało. W tamtych czasach pierwsza pensja osoby po studiach wynosiła 1200 złotych. Osoba fizyczna, na przykład sprzątaczka 980 zł. Inteligent zarabiał około 200złotych więcej. W końcu bodaj Ziemiek Fedecki wymyślił na poczekaniu: potem wiążą koniec z końcem za te polskie dwa tysiące..."

Jak widać nie wiele się zmieniło w kraju naszym:)

Maryla Rodowicz wspomina:

"Pamiętam, że śpiewało mi się z ogromnym trudem. Od momentu śmierci Agnieszki do samego koncertu upłynęły zaledwie cztery miesiące i trzeba było stanąć na scenie, gdzie wszystko kojarzyło się z Agnieszką. Bardzo wiele z tych tekstów w sposób bezpośredni mówiło o śmierci. Dlatego wszyscy byliśmy pod wrażeniem, tacy rozedrgani..."

Maryla Rodowicz zaśpiewała między innymi najpiękniejszą i najbardziej wzruszającą pieśń "Wielka woda".

a ja znów się spłakałam.

Katarzyna Gaertner wspomina jak powstała owa pieśń:

"...któregoś razu wybrałyśmy się na długi spacer. W pewnym momencie Agnieszka stanęła nad brzegiem, popatrzyła na mnie i powiedziała

-Teraz rozumiem, dlaczego jest ci taka wielka woda potrzebna.

Kiedy wróciłyśmy do domu, siadła przy stole i od ręki napisała jeden z najpiękniejszych i najbardziej wstrząsających swoich tekstów."

Anna Szałapak

"Szarpały mną wielkie emocję...z jednej strony nie wyobrażałam sobie, że mogłabym nie brać udziału w tym koncercie, a jednocześnie...Artysta nie może sam się wzruszać, to on powinien powodować wzruszenie u innych ludzi. A kiedy w grę wchodzą emocję, zaczyna być ciężko. Dla mnie wszystko było za szybko. Ta rana była zbyt świeża, żebym mogła ot tak, wziąć udział. A potem ta reakcja po mojej piosence, gdzie zamiast normalnych oklasków słyszałam jak pięć i pół tysiąca ludzi wyklaskiwało rytm refrenu "Grajmy panu". To rzeczywiście było wstrząsające...w pierwszej chwili nie mogłam zrozumieć, co się dzieję. Dopiero po chwili pomyślałam sobie, że to fantastyczne, że na widowni zasiedli ludzie, którzy naprawdę Agnieszkę kochali"

Magda Umer

"Po piosence "Grajmy panu" naprawdę wydawało mi się przez chwilę, że za chwile zdarzy się cud-otworzy się niebo i albo ona do nas, albo my do niej tam popłyniemy...i krzyknęłam "Agusiu, słyszysz to wszystko?!"- bez świadomości tego, co mówię. Potem było mi trochę wstyd, bo nie znoszę egzaltacji. Ale już było za późno-wyrwało się i słowa poleciały do nieba."

Marcin Kydryński:

"Tego wieczoru zdarzyło się coś takiego, że w tym ogromnym, stojącym na wolnym powietrzu amfiteatrze ludzie słuchali piosenek w takim skupieniu, jakie nie zdarza się nigdy i nigdzie. I bardzo ważne było to, że wszyscy wykonawcy wypłakali się podczas prób. A nazajutrz śpiewali zachowując być może najbardziej bolesne wspomnienie dla siebie...na dodatek, co w Opolu jest rzadkością, nawet pogoda była idealna. Wyglądało, że ten koncert gdzieś tam w kosmosie został zapisany, że ma się odbyć i ma być właśnie taki. Prawdopodobnie wyreżyserowała go sama Agnieszka..."

NIECH ŻYJĘ BAL...

Ostatni rozdział wspomnień czytałam z mokrymi oczami, od czasu do czasu zbłąkana łza spłynęła po policzku. To wspomnienia dotyczące jej ostatnich miesięcy życia, kiedy bliscy już wiedzieli o chorobie. Agnieszka Osiecka znosiła ją niemal w heroiczny sposób, nie użalała się nad sobą, a i innym na to nie pozwalała.

W grudniu 1996 odbył się wielki koncert Maryli Rodowicz.

Magda Czapińska wspomina:

"...To był wielki koncert. Wzruszeni ludzie bili brawo na stojącą. Przy "Niech żyje bal" emocje sięgnęły zenitu. Wszyscy wstaliśmy z miejsc. I wtedy Agnieszka po raz pierwszy tego wieczoru wzięła mnie za rękę i zaczęła ściskać coraz mocniej, tak że czułam każdą kosteczkę jej delikatnych dłoni, każdy pierścionek, aż do bólu. To była nasza jedyna rozmowa na temat jej umierania. Bez słowa. Wiedziałam, że się ze mną żegna, a Maryla śpiewała: drugi raz nie zaproszą nas wcale...Salę kongresową ogarnęła wspólnota, żal za tym, co było...A w środku tego wszystkiego stała przerażona kobieta. Uścisk jej ręki powiedział mi wszystko. Zostanę z tym do końca życia."

Krystyna Gucewicz

"Zdążyła jakby ze wszystkim. Z wyborem piosenek na 5 płytowe opus magnum, z opowiadaniami dla córki Agaty, od matki, która była inna...odchodząc pomaleńku powiedziała: Nie martwię się, Pan Bóg nad poetami czuwa bezpośrednio".
I do Niego poszła."

Zuzanna Łapicka-Olbrychska

"Agnieszka nie życzyła sobie, aby na pogrzebie odbywały się nad jej grobem przemówienia. Bo cóż można powiedzieć mądrego w takiej chwili? Dlatego jako jedyna, Ania Szałapak-Biały Anioł Agnieszki, stojąc nad jej trumną i bardzo blisko trzymając mikrofon-wyszeptała jej słowa:
jeszcze zdąże...

A my po pogrzebie poszłyśmy do restauracji i zamowiłyśmy pół litra."

Magda Czapińska

"Grażyna Pieczuro zrobiła piękny film dokumentalny i Agnieszce. Jest tam taka scena: Agnieszka mówi, że kiedy umrze, to odejdzie taką ścieżką, po której będzie mogła czasem wracać na Ziemię. Po tych słowach odwraca się, a za nią widać rozprute niebo, ślad po odrzutowcu.
-Właśnie taką ścieżką- mówi na koniec.
I teraz ilekroć widzę taki ślad, to patrze aż do bólu oczu. Wiem, że nie zejdzie, ale kto ją tam wie...lubię sobie wyobrażać, że włóczy się teraz po biało-zielonych pastwiskach nieba i czeka, kiedy wpadniemy do niej na kolejny "Lament"."

Tymi słowami kończy się książka i ja zakończę tym samym ten post, co to miał być krótki, ale wyszło jak zwykle.
I można pozostać w tej zadumie, albo uśmiechnąć się czytając te kilka radosnych, wesołych wspomnień o Agnieszce. Czytelniku, którą opcję wybierasz?

Ewa Lejman:

"...któregoś dnia powiedziała do mnie:
-wiesz ostatnio zbieram się w sobie. Jak zauważyłaś zaczęłam myć naczynia- tu chciałam zaprotestować, a Agnieszka dokończyła- ale przy trzeciej filiżance okazało się, że nie mam na tyle cierpliwości..."

Agnieszka Osiecka:

"Miałam zawsze skłonności do kręcenia się wokół chłopców, którzy nie kręcili się koło mnie. Ta skłonność to mamusia wielu moich piosenek-powinnam chyba zorganizować festiwal pieśni masochistycznej. Dużo moich piosenek ma wręcz proszalną tonację, jak choćby "Na całych jeziorach ty", gdzie ON jest wszędzie: siedzi w marchewce, w oknie, mysiej dziurze. Moja córka Agata strasznie się z tej piosenki nabijała, pytała: "dlaczego ty choć raz w jednej zwrotce nie napiszesz "na całych jeziorach ja"? Kiedyś byłam w jury festiwalu i pierwszą nagrodę chciałam dać dziewczynie za piosenkę "Rzuć choćby szyszką w moją stronę", ale koledzy się ze mnie śmiali: "A jak jej oko tą szyszką wybiję?"
:)

I na zakończenie wspomnienie przy którym się popłakałam, ale tym razem ze śmiechu:

Jerzy Urban

"Pamiętam, że zanim Passent z Agnieszką zamieszkali na Żoliborzu, byłem u nich ze dwa razy w Józefowie. Raz kiedy Agnieszka z Marylą dostały złotą płytę za "Małgośkę", odbył się tam wielki bal. Maryla przyjechała swoim porsche. Nocowała w hotelu Victoria i wysłała personel hotelu, żeby nabyli prosię. To prosię zostało ofiarowane Passentom. Pamiętam, że kiedy trzymałem owo prosię do wspólnej fotografii za tylne nogi, to zwierzątko ze strachu zesrało się i to wszystko poleciało na mnie. Potem Daniel zachował się bardzo nieromantycznie, kazał zabić prosię, i zostało zjedzone."

Prosię się zesrało, a ja posmarkałam ze śmiechu.
Wybaczcie ten mało patetyczny fragment, ale tak mnie zaskoczył, że musiałam go zamieścić. Tak dla oddechu po tych wszystkich wzruszeniach:)

O Agnieszce Osieckiej pisałam jeszcze w poście Boskie lody Agnieszki Osieckiej

W NIEDZIELĘ W TRÓJKOWYM STUDIU IM. A. OSIECKIEJ JEJ PIOSENKI ZAŚPIEWA MAGDA UMER!:)godzina 20.05.

koncert pamięci Agnieszki Osieckiej.

Małżonek się rowerzy, mi cieknie z nosa, czyli wiosna panie sierżancie!...a książeczek co nie miara-post wielowątkowy:)

2012-03-03T20:42:00.005+01:00

Dziś żona, czyli ja kupiła (wspaniałomyślnie) rower (ze swojej topniejącej sakwy spadkowej) małżonowi. A niech ma! No dobra, nie tak do końca kupiła, bo małż jak mu wpadną nadprogramowe pienioni to brak uzupełni:)

A z nim to jest tak, że jest impuls i trza za tym impulsem czemprędzej podążyć, bo jak impuls przeminie, to klops. A żonie zależało żeby małżon kanapus pospolitus się w końcu ruszył i przypomniał sobie jaka jazda na rowerze jest cudna. Stary rower dla niego już niewygodny (mąż urósł, rower nie). Teraz góral już nie, teraz to miejski, gdzie to na wyproście, dostojnie można sunąć:)

Nowy mieszkaniec-rower płci męskiej-olbrzymie bydle! Julian, albo Kaźmierz,albo...jeszcze nie wiadomo:)) OOO jest, jest imię: MANFRED! zgadnijcie co oglądamy?

Małż drugi raz pojechał w trasę. Szaał normalnie! Po pierwszej rundzie mówił z dumą, że się panny za nim oglądały, jak tak szusował ślizgiem posuwistym. Tak więc w drugą trasę mąż został wyposażony w mój piękny włochaty szal turkusowy, teraz to się panowie niechaj za nim oglądają. Mam nadzieję, że mu w szyję ciepło hihi.

Ja zamiast na swojej Pinki z nim pobliski świat zwiedzać, spędzam czas w towarzystwie gromady zasmarkanych chusteczek, Upsarinu C, kocyka i Cafe del mar vol.6. Nie jest jednak aż tak źle, raczej błogo:)

Wiosna panie sierżancie widać dziś do nas zawitała, za mną długi spacer w słońcu i wizyta (równie długa) na poczcie. Paczuszkę z księgarni Dedalus odebrać byłam. To moje spóźnione książeczki urodzinowe. Ach jakie fajowe nabytki! Paczka była misternie zapakowana, cała oklejona grubą taśmą. Nie było ani centymetra nieoklejonego miejsca. I ja zamiast to porozcinać się zaparłam, że nie zajrzę do paczki dopóki nie odkleję wszystkich tajemniczo połączonych ze sobą pasków taśmy. Bez użycia nożyka. I tak odwijałam, odklejałam, a książeczki się dobijały jak pisklaki, które nie mogą przebić skorupki. A ja powoli, powolutku się do zawartości paczuchy dobierałam. I oto są:

Najdroższa za 20zł w tym zestawie "Obława" Joanny Siedleckiej, najtańsza czypićdziesiąt Michała Komara "Bestiariusz codzienny". Po drodze dwie Julię Hartwig wspomnienia i dziennik, Teksas-land, czyli o modzie w PRL-sympatyczne i Monty Python w tłumaczeniu Beksińskiego (!) 84 minuty za 5 złociszy:) Najbardziej mnie cieszy Beata Tadla z "Pokolenie 89". Miałam książkę kupić w zeszłym roku sobie pod choinkę, ale coś mnie tknęło i nie kupiłam. No i dobrze, bo teraz mam tą pięknie wydaną książeczkę zamiast za 50zł, za 15 złotych:))

A zapomniałam dodać, że zaczynamy zbierać kolekcję Najmniejszego Koncertu Świata. W zeszłym roku mieliśmy pożyczone wszystkie i Pustki nam najbardziej przypadły do gustu. Powolutku sobie uzbieramy co lepsze perełki:) Koncert jest naprawdę uroczy:)

A teraz czas na DWIE KSIĄŻKI WYPŁATKI (czyli tradycyjnie kupowane pod koniec miesiąca za dniówkę- z małą dopłatą hihi)

W tym miesiącu padło na "Niemiecką jesień" do kolekcji Czarne (oj ciągnie mnie do tej książki-chyba zrobię wyjątek i dam jej pierwszeństwo przed bibliotecznymi), oraz dla oddechu w końcu jakaś powieść o okładce przecudnej "Dom Kalifa. Rok w Casablance". Mam ochotę się zanurzyć w ten soczysty kolor:)

PONIEDZIAŁKOWY ANTYKWARIAT:

Smakowite kąski za całe 13zł oba:) kto powiedział nie lubię poniedziałku? ja lubię!

Fotel śmietnikowy numer jeden przybrany w obrus. Obrus na fotelu już pozostanie. Sprawdza się wyśmienicie!

Nieprawdaż?

I ciekawostka przyrodnicza. Dwa kalendarze- miesiąc marzec:

Pan Kuleczka

Tylkowski

Znajdź jak najwięcej elementów różniących te dwa obrazki hihi.

Ja nie wiem czy to jest jakaś sugestia, że mamy zrobić remont łazienki (przydałby się!). A może marzec jest miesiącem czystości, albo nie wiem wiosna panie sierżancie, trza się częściej myć, bo ciepło? hmmmm:)))

Na koniec łup second-handowy, którym zapomniałam się pochwalić. Chwali, chwali, chwali pięta!

Na łóżku rozłożyło się płaszczykowate coś. Krój w literę A, rękawki 3/4. Nowiuśkie, z nierozciętymi nawet kieszonkami!:))

Tylko poczekać jeszcze chwil parę trzeba na cieplejszą aurę.

To tyle. Dziękuje za uwagę i pozdrawiam:)

!!!
Tak czułam, że o czymś zapomniałam. Jeśli do Waszego miasta z nowym programem "Co jest śmieszne" kabaret HRABI zawita -to koniecznie!!:))

* acha dzisiejszy post sponsoruje fraza: wiosna panie sierżancie:)

1 marca pamiętajmy o Żołnierzach Wyklętych. Pamiętajmy codziennie, ale dziś szczególnie!

2012-03-01T18:42:00.000+01:00

Dziś krótko i konkretnie.

Rok temu pisałam:

1.03.2011 Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych.

PAMIĘTAJMY!!

"Róża" film siedzący kolcem w oku.

2012-02-29T09:24:00.001+01:00

Dość długo nosiłam się z zamiarem napisania czegokolwiek na temat filmu, który obejrzałam już jakiś czas temu. Myślałam sobie, że nie mam nic do powiedzenia, że nie wiem, nie umiem, że cóż ja mogę rzec. Ale siedzi mi "Róża" kolcem w oku, siedzi i uwiera.

Fabuła jest prosta. Czas zaraz po wojnie. Rok 1945.Lato. Tadeusz (Marcin Dorociński) żołnierz AK udaje się na Mazury, które stały się polskie. Liczy, że tam będzie anomimowy. Nie ujawnił się ze swoją podziemną działalnością i wie, że musi sobie znaleźć bezpieczne miejsce. Przed sobą ma jedno zadanie do wykonania. Musi odwiedzić Mazurkę Różę i przekazać jej informację o śmierci jej męża żołnierza Werhmachtu (nie wyjaśnione jest w filmie jak doszło do spotkania obu mężczyzn- jedynie sugestia?). Bez większych przeszkód dociera do domu Róży. Od pastora (Edward Linde-Lubaszenko)dowiaduje się, że kobieta wiele przeszła i straciła w wojennej zawierusze także córkę.

Róża przyjmuje Tadeusza dość oschle, ale wie, że jest jej potrzebny, więc wchodzą w układ. On jej oferuje pomoc w gospodarstwie i ochronę, a ona mu dach nad głową i pożywienie.

Życie Róży na terenie Mazur jest bardzo trudne, wręcz okrutne. Wydawać by się mogło, że koniec wojny powinien przynieść upragniony spokój i bezpieczeństwo, ale Róży przyszło żyć na trudnym terenie, a sama jako Mazurka ma nieokreśloną tożsamość. Płynnie mówi po polsku (czemu nie po mazursku?), ale mąż jej był Niemcem. Kim więc Róża jest? Ani Polką, ani Niemką jest propolską Mazurką. Ale to rozróżnienie niewiele znaczy. Dla Polaków jest Niemką, podobnie jak garstka jej sąsiadów, która nie opuściła Ziemi Ojców. Róża doznaję krzywd nie tylko od strony Polaków, Rosjan, ale i od "swoich", którzy nią gardzą. Dla nich jest ruską dziwką. Nie ma znaczenia, że oddawała się Czerwonoarmistom dobrowolnie, bo sprzeciw tylko pogorszyłby jej sytuację, a ona wbrew pozorom miała dla kogo żyć. Wielokrotnie przekonała się, że nie ma sensu walczyć, bo oni wezmą sobie ją i tak. Będzie tylko bardziej bolało więc przestaje się szarpać, znosi kolejne upokorzenia w milczeniu. Tysiące kobiet gwałconych przez żołnierzy przyjęło podobną taktykę.

I nagle w życiu Róży pojawia się mężczyzna, który niczego od niej nie chcę, który patrzy na nią jak na kobietę, a nie na obiekt seksualny. Ona pragnie być zaopiekowana, on pragnie się opiekować. Odnajdują się w tej potrzebie bezbłędnie. Jest w tym desperacka próba zafunkcjonowania w normalności, wbrew wszystkiemu. W byciu i w dawaniu siebie sobie nawzajem. Nawet jeśli tych dwoje nie łączyła miłość, to była to ogromna więź nie mniej ważna. A może to była miłość? Nie wiem.

Są od siebie zależni, samotni, pokiereszowani przez życie (podobnie jak pies bez jednej łapy, który upatruje sobie Tadeusza, a potem i Różę, spędza z nimi czas), potrzebują spokoju i stabilności. Przynajmniej pozornej, chociaż na chwile. Zbyt dużo tych chwil nie ma, są bardzo krótkie i bardzo ulotne...

Herta Muller w wywiadzie na pytanie o głód miłości w czasach dyktatury Ceausescu powiedziała coś, co bardzo mi pasuje do relacji Tadeusza i Róży

"Każdy pragnął bliskości. Wierzyliśmy, że miłość może nas uchornić, że nagle kochając przestaniemy być nikim. Myślę, że wtedy miłość zastępowała wolność"

Dzięki Tadeuszowi Róża przestaję być nikim, przestaje być tylko ciałem, które można bezkarnie wykorzystać, odzyskuje godność, przy próbach kolejnych gwałtów broni się, krzyczy, gryzie, walczy. Tadeusz jest mężczyzną, który został wychowany na dzielnego, honorowego człowieka, jest opoką nie tylko dla Róży, ale dla mieszkańców wsi, także dla pierwszych przesiedleńców- Wilniaków.

Może to nie jest człowiek? Może to anioł? Czy możliwe żeby istnieli tacy ludzie? Chcę wierzyć, że takich Tadeuszy było w owym czasie wielu. Los ich nie był łatwy.

Ta historia nie może skończyć się dobrze, wiemy to od pierwszych kadrów, zarówno jednostkowa historia Tadeusza i Róży, jak i społeczności żyjącej na terenach Mazur. Może przynajmniej Wilniakom w końcu zacznie się powodzić. Początki mieli trudne, bowiem przez Rosjan uznawani byli za Niemców. Prosta kalkulacja mieszkają na tych terenach, ergo są Niemcami. Wierze jednak, że w swoich nowych domach żyli szczęśliwie. Przynajmniej oni...

"Róża" to wstrząsający film, to dzieło skończone, film niemalże wybitny (nie bez wad rzecz jasna-końcówka mnie nie przekonała za bardzo), to jeden z lepszych polskich filmów ostatnich lat. Może najlepszy?

Rozmowa z Erwinem Krukiem.

Po przyjściu do domu przez najbliższe dwie godziny siedziałam w ciszy, a obrazy, mocno sugestywne obrazy przewijały mi się pod powiekami. Potrzebowałam tej ciszy nie dlatego że ilość i kaliber scen brutalnych mnie tak obezwładnił. Nie, wiedziałam czego oczekiwać, a poza tym nie mam w zwyczaju odwracać głowy od obrazów przedstawiających prawdę (choć rozumiem, że nie każdy może oglądać takie nagromadzenie przemocy i brutalności). Potrzebowałam tych chwil ciszy żeby pobyć ze swoim smutkiem, ze swoją refleksją nad czasem minionym, nad tymi ludźmi, których już nie ma, którzy zmuszeni byli doświadczać takich traum, tylko dlatego, że żyli w takim a nie innym czasie, bo byli nie tacy, byli inni, byli nie mile widziani...doceniłam to, że żyje tu gdzie żyje i że nic mi nie grozi, że mogę zawinąć się w koc i oddać się w spokoju zadumie i refleksji.

Nie byłoby tego filmu bez aktorów, którzy swoje zadania wykonali mistrzowsko. Agata Kulesza pokazała, że jest aktorką wybitną. Grała oszczędnie i dyskretnie...ona była Różą, a ja czułam jej ból. Podobnie Dorociński. Jego Tadeusz był z krwi i kości (choć może trochę zbyt pomnikowy). Role epizodyczne także godne uwagi. Film Smarzowskiego bez Kingi Preis? Nieee. Do tego świetny Braciak w roli męża Preis Wilniaka (to dzięki niemu mogłam się chwilkę pośmiać, odetchnąć-na początku, potem przestało być śmiesznie). Zdjęcia Piotra Sobocińskiego i muzyka Mikołaja Trzaski (nieprawdopodobna!) dopełniały całości. Groza, strach, niepewność, a za chwile słońce i czysta radość, jednak podszyta niewiadomym...bo coś się musi jeszcze złego stać...

Film koniecznie trzeba zobaczyć. Bliższy mi jest niż "W ciemności". Tak na marginesie.

Kilka dni temu przeczytałam porażający reportaż w Dużym Formacie z 4 maja 2009. Swoje życie wspomina kaszubka Gertruda Jutrzenka- Trzebiatowska.

Jest ten reportaż niejako dopełnieniem "Róży". Warto przeczytać, nawet jeśli będzie bolało.

**** **** **** **** **** *****

I JESZCZE JEDNO:

Obczytałam różne recenzję i fora, szczególnie fora (też z filmweb) celowały w komentarzach typu: biedni Niemcy, a Rosjanie tacy przesadnie źli, a Polacy to już w ogóle straszni. Rozumiem jeśli ktoś w recenzji napisał, że odniósł takie wrażenie, że kwestia ta była przedstawiona w jego odczuciu tendencyjnie, ale na niektóre komentarze na filmwebie nie ma we mnie zgody. Jest tam cały wątek tak zatytułowany, a ludzkość dała się sprowokować. Cieszyć mnie mogą jednak liczne głosy sprzeciwu. Gwoli ścisłości:

- po pierwsze to nie była ludność niemiecka, a Mazurzy.

- po drugie często padały zarzuty, że nie pokazano wystarczająco dobitnie jak zachowywały się wojska niemieckie, ergo nie były brutalne. Pierwsza scena to obrazowała, a poza tym to był film o czasach powojennych, gdzie władze przejeli radzieccy ludzie. W filmie o Holocauście pokazano by morze złych Niemców i kilku złych Czerwonoarmistów dla równowagi.

- po trzecie nawet jeśliby to byli cywile niemieccy, to sam fakt, że byli oni Niemcami nie uprawnia innych do nieludzkiego ich traktowania. Ci ludzie nie zabijali, oni starali się przeżyć, przetrwać podobnie jak cywilie polscy, rosyjscy, francuscy, angielscy itp. Takie hasła na forach też się trafiały, że ci ludzie zasłużyli sobie na to! Ręce opadają!

A poza tym mdli mnie już od rozpatrywania filmu, jego jakości, jego treści jego sensu pod kątem brutalności i scen przemocy, wielokrotnych scen gwałtu i zasadności tych scen. Tak zachowywali się żołnierze radzieccy, mieli na to przyzwolenie samego Stalina! Bez tych scen nie byłoby tego filmu. Nie byłby on prawdziwym obrazem. Tak, miał Smarzowski pewnie zamiar zaszokować, ale sobie tego nie wymyślił.

Bardzo przepraszam potencjalnego czytelnika za końcówkę, ale mnie się wylało:)

KONIEC.

UWAGA Teatr Tv na żywo-jutro!

2012-02-27T03:34:00.003+01:00

Zapominalskim przypominam, że jutro o zwykłej porze w Teatrze Tv nie dość, że premierowy teatrzyk, to jeszcze na żywo:)

Myślę, że będzie uczta. Mlask!

Poniedziałkowy Teatr TV -link

Piotr Fronczewski, którego uwielbiam i Wojciech Pszoniak, którego lubię. Jest na co czekać!

Zapominalscy niechaj przezornie nastawią przypominacze lub budziki. Można także w różnych niespodziewanych miejscach zostawić karteczki. Zaglądasz do lodówki, a tu bach kartka: Teatr Tv-pamiętaj! W łazience na sedesie, w sypialni na podusi, w przedpokoju w bucie...jest wiele możliwości:)

P.S

Oskar za film nieanglojęzyczny powędrował do twórcy filmu "Rozstanie". W ogóle się nie gniewam:)

Najlepszy film animowany: "Rango". Obejrzałam go zupełnie przypadkiem i było pysznie:))

Rany jak to fajnie mieć jutro za sobotę wolne, jak to cudnie tak siedzieć nocną porą i słuchać Trójki. Dawno tego nie robiłam, a bardzo było mi tęskno.

Jak to dobrze mieć w perspektywie comiesięczną wizytę w księgarni, mały rajd po second, jogę i teatrzyk tv...to będzie dobry dzień:)

Na nocne słuchanie trójkowych Oskarów przezornie umościłam sobie alternatywne legowisko w pokoju z radyjkiem, więc mogę sobie odpłynąć w objęcia Morfeusza w każdej chwili:)
Zapobiegawczo się pożegnam, wszak sen może nadejść niespodzianie:)

"Dobranoc, ojczyzno kochana już czas na sen":)

Zilafka powędruje do...:))

2012-02-23T18:39:00.007+01:00

Zilafka dzielnie i cierpliwie oczekiwała momentu losowania. Bardzo była ciekawa u kogo zamieszka, w którą część kraju ją poniesie, a może poza jego granicę? Kto wie?

Losowanie przebiegało tak:

Zdjęcia i udźwiękowienie: pan mąż

Scenariusz i reżyseria: pani żona:)

UWAGA!

Zanim Teodor wycelował noskiem w karteczkę zamknął oczy...to znaczy ja je zamknęłam:)

W celu upiększenia planu filmowego został zakupiony piękny, puchaty, pomarańczowy dywan hihi

SZCZĘŚLIWEJ DROGI ZILAFKO! PRZYNOŚ WIELE RADOŚCI I CIEPŁA SWOJEJ NOWEJ PANI:)

pa, pa:)

P.S 1. W tej właśnie oto chwili na Tvp Kultura 32 Przegląd Piosenki Aktorskiej Wrocław 2011- okropne:(

P.S 2. Bracia Teodora (a trzeba Wam wiedzieć, że póki co dwóch się ujawniło) mogą zobaczyć krewniaka w ruchu, a nie jak dotychczas tylko na zdjęciach:))

Rany! Jestem szurnięta:)

Przeczytaj to jeszcze raz Sam, czyli spóźniony TOP:)

2012-02-21T22:36:00.000+01:00

Ja to mam spóźniony zapłon, że niech mnie! Już się zdążył u Kreatywa pojawić kolejny TOP (a nawet część jego druga), a ja wyskakuje z Topem sprzed tygodnia. Tak naprawdę to zaczęłam pisać już kilka dni temu. W końcu wylezie post na światło dzienne:))

Są takie książki, których treść, klimat, ciężar i emocje podczas czytania zapadają nam w pamięć i w serducho na długie lata. Bywa i tak, że przy ponownym z książką obcowaniu ta magia się powtarza (prawie, bo to już nigdy nie będzie to samo), ale bywa i tak, że pewnych emocji nie da się już wskrzesić, bo my już jesteśmy innymi ludźmi.

Oto książki, które jeszcze raz chciałabym przeczytać pierwszy raz, jeszcze raz chciałabym doświadczyć tamtych emocji najczęściej doświadczanych lata temu. W dużym stopniu to jest tęsknota za tym kim byłam kiedyś, tęsknota za tamtymi olśnieniami literackimi, muzycznymi, czy filmowymi. Teraz także zdarza mi się czymś zachłysnąć, czymś się szczerze zachwycić, ale od lat nie przeżywam już tak mocno, ani książek, ani muzyki, ani filmów, nawet jak się zdarzy odkrycie, bo i takie się przecież zdarzają, to emocje nie są już tak silne, jak jeszcze kilka lat temu (o czasach licealnych już nie wspominając).

To były chwile magiczne:)

Dość tego roztkliwiania, przejdźmy do meritum:)

Pierwsza ważna książka jaką przeczytałam i od której rozpoczęła się moja miłość młodzieńcza do Krystyny Siesickiej. To najbardziej przeze mnie zaczytana książka. Kocham ją!

1) "JEZIORO OSOBLIWOŚCI" KRYSTYNA SIESICKA

O taki mam egzemplarz, tylko bardziej w nieładzie:)

2)"CARRIE" STEPHEN KING

W głębokiej podstawówce zaczytywałam się namiętnie w horrorach, pasjami wciągałam Mastertony, Smithy i inne takie. Sama też pisałam własne (o rany!), ale to wszystko było nic! Książkę "Carrie" przeczytałam nie raz, nie dwa i nie trzy. Potem były inne książki Kinga, ale to "Carrie" jest najważniejsza. Ehh jeszcze raz poczuć ten strach i ten dreszcz i to olśnienie, że oto obcuje się w czymś niezwykłym:))

3) "STO LAT SAMOTNOŚCI" GABRIEL GARCIA MARQUEZ

To jedno z odkryć licealnych Książka z zasobów domowych, dużej serii ibero. Ciekawam jest czy gdybym teraz po raz pierwszy sięgnęła akurat po tę książkę Marqueza, czy by mnie zachwyciła? Czy odkrywanie i tak silne odbieranie literatury ibero nie jest czasem przypisane czasowi dojrzewania? Czytałam jeszcze dwa razy w późniejszych latach i to już nigdy nie było to. Większym uznaniem obdarzam "Miłość w czasach zarazy" stąd moja konluzja jakoby na Marqueza przypadał czas konkretny w życiu. Co do reszty wymienionych książek nie mam takich wątpliwości.

4) "WIDNOKRĄG" WIESŁAW MYŚLIWSKI

To już odkrycie sprzed około 10 lat. Od tej książki rozpoczęła się moja przyjaźń z panem Myśliwskim. Uwielbiam jego wszystkie książki, ale to Widnokrąg jest tą najpierwszejszą, najukochańszą, tą książką, którą zdarza mi się otwierać na chybił trafił i podczytywać (zawsze więcej stron niż było w zamiarze).

5)"CZARODZIEJSKA GÓRA" TOMASZ MANN

Jeszcze raz doświadczyć na własnej skórze tego zawirowania czasowego, tego oderwania od rzeczywistości!

6) "GUŁAG" ANNE APPLEBAUM

O tej książce już kilka razy wspominałam (podobnie zresztą jak o Widnokręgu i Czarodziejskiej), bo są to dla mnie najważniejsze tytuły. Gułag przeczytałam 7 lat temu w kwietniu 2005 roku. Pamiętam to tak dokładnie, bo akurat byłam rozstana i nie wiedziałam właściwie jak mi z tym rozsataniem jest. I w tym zamęcie emocjonalnym książka "Gułag" okazała się książką kotwicą, książką, która mnie ściągneła na ziemię. Opanowała do szczętu umysł i serce. A poza tym czymże były moje rozterki rozstaniowe wobec cierpień zeków w gułagach? Niczym moi drodzy!

Podobne emocje wzbudziło we mnie "Powstanie 44" Normana Davisa, czytane w tymże samym roku, a w tle płyta Lao Che "Powstanie warszawskie"

O jery!!!

7) "MĘŻCZYZNA, KTÓRY POMYLIŁ SWOJĄ ŻONĘ Z KAPELUSZEM" OLIVER SACKS

No to było objawienie! Od tej książki się zaczęło obczytywanie innych Sacksów i książek o podobnej tematyce "O mężczyźnie, który pokochał niedźwiedzice polarną" Roberta Akereta, Daniela Kleina, czy "Pierwsza osoba liczby mnogiej" Camerona Westa .Nie łatwo mnie wzruszyć jeśli chodzi o książki, a ta ostatnia wymieniona wycisnęła ze mnie niejedną łzę. To jest taki łańcuszek powiązany ze sobą. Wybór jednej książki pociągnął za sobą wybór następnej. Przy okazji polecam:)

8) "NIEZNOŚNA LEKKOŚĆ BYTU" MILAN KUNDERA

To nie była pierwsza książka Kundery. Pierwszy był "Żart" i owszem już wiedziałam, że to się zaczyna coś wielkiego, ale dopiero podczas czytania Nieznośnej doświadczałam olśnień wszelakich:)

9) "ŁUK TRIUMFALNY" ERICH MARIA REMARQUE

dotyk tej okładki! ehh

To samo co z Kunderą. Pierwsze olśnienie i czytanie w szale, w amoku wszystkiego co ów pisarz popełnił. Jednak po przeczytaniu wszystkiego co wyszło spod pióra pana Ericha, to "Łuk Triumfalny" (obok Czarnego obelisku) jest dla mnie najważniejszy, bo to książka Remarqua dla mnie najlepsza i pierwsza. Uhmm mniaaam!

10) "PODRÓŻ" STANISŁAW DYGAT

O moje wydanie:)

Od Podróży się wszystko zaczęło. Od "Podróży" się rozpoczęło metodyczne pochłanianie jednej książki Dygata za drugą. Magia słowa. Mlaaask:)

11) "LOLITA" VLADIMIR NABOKOV
tak problem z syntezą nadal aktualny jest:)

To było jak grom z jasnego nieba. Absolutny zachwyt nad panem Nabokovem. Znałam kilka książek wcześniej, ale to Lolita jest moją miłością. Tak jeszcze raz doświadczyć tego odkrywania!

Nie wspomnieć nie wypada o:

"Krótki piątek" Isaac Bashevis Singer

"Mój diabeł stróż" Anita Halina Janowska

"Austerlitz" W.G. Sebald

"Madame" Antoni Libera
"Adrian Mole 13 i 3/4" Sue Towsend (to książka mojego dzieciństwa)
"Pod Mocnym Aniołem" Jerzy Pilch

i tak dalej i tak dalej:))

Urodzinowo mi, czyli kto psytuli zilafkę?

2012-02-18T23:13:00.003+01:00

Każdego roku od ponad 30 lat dnia 18 lutego przybywa mi kolejnych wiosen. Obchodzę urodzinki:) Te zeszłoroczne różniły się od tych poprzednich tym, że narodził się także w tym dniu mój blog. Logicznie wnioskując można dojść do słusznego przekonania, że "Czarodziejska góra książek" skończyła dziś roczek. Jest małym, zaplutym, trzymającym się foteli i kanap blożkiem i dobrze mi z nim jest:)

Nie będę tu czynić podsumowań, bo raczej nie przepadam za takowymi, pragnę tylko

podziękować wszystkim tym, którzy do mnie zachodzą, którzy u mnie bywają (częściej, bądź rzadziej), którzy ślady w postaci komentarzy u mnie zostawiają.

Dobrze mi z Wami moi drodzy!!

DZIĘKUJĘ!:))

W ramach urodzin bloga pragnę się z Wami podzielić zylafką (tradycją jest losowanie książek, ale nie jestem w posiadaniu żadnej w podwójnym egzemplarzu, a na rozstawanie się z moimi własnymi jeszcze nie jestem gotowa).

Tak więc kto psytuli zilafkę? Ona czeka na ciepły, kochający dom:)

Jeśli chcesz przygarnąć zilafkę proszę napisz w komentarzu. Masz na to kilka dni. A niech będzie, że do środy 22.02:)

A pierwszy wpis na blogu wyglądał tak:

W dniu urodzin bloga urodzić:)

Urocze:)

* * *

Dzień rozpoczął się pięknie, mąż na dzień dobry jeszcze w pieleszach będąc przywitał mnie piosenką w wykonaniu szanownego pana Zauchy:

Pan Andrzej mi teraz śpiewa pięknie za każdym razem jak ktoś do mnie dzwoni:)

Uhmmm:)

Nie wszystko się zgadza, bo w saksofon małżonek nie dmie, ale struny gitary szarpię, blondyneczka nieduża zamieniła się w niedużą marcheweczkę, no i końcowa fraza "smaż, gotuj, zmywaj, pierz" okazała się kwestią sporną. Doszliśmy jednak do wniosku, że w tym się świetnie sprawdzi ta nieduża z oryginalnego tekstu. A niech ma! Mi pozostanie końcowe zalecenie "i przytul czasem też", co też uczynię ze wzbudzającą podziw gorliwością:)

Zaucha niósł nas przez resztę poranka (ależ to są dźwięki!). Milutko!

Potem zakupy w antykwariacie, rajd po second handach, obiadek pyszny na mieście, deserek, a późnym popołudniem kino z babami i z mężem.

Na tapecie "Sponsoring" Małgośki Szumowskiej z Juliette Binoche. Dobre, rasowe kino (niepowalające jednak niestety). O! rok temu też w ramach urodzin byliśmy w kinie.

A na zakończenie wieczoru znowu pyszne jedzonko w przemiłym towarzystwie:)

Noo luuubię mieć urodzinki! To ja poproszę jeszcze raz:)

"Niebieski autobus" (5zł), "Łuk triumfalny" (6zł), "Imię róży"-do kolekcji (10zł) i "Pod Mocnym Aniołem" (6zł)-WOW! zakupione w antykwariacie, w tym samym co to myślałam, że już umiera, ale jak się okazało nastąpiła reaktywacją:) UFF.

Dwie ostatnie książki z kosza w Matrasie. Książek za 2 złote od sztuki nie można zostawić na pastwę losu, trzeba, po prostu trzeba się nimi zaopiekować:)

W second nic dla siebie nie znalazłam, co mnie nawet nie zdziwiło, bo tak jest po prostu zawsze, że jak mam pieniążki, jak jest okazja do zrobienia sobie przyjemności, to nigdy nic nie ma:) Za to małżonkowi udało się upolować kraciastą bluzę z H&M:) a do domu jako honorowy łup został przytargany kocyk niewielki acz sympatyczny:)

Reszta prezencików:

Przepiękna apaszką, sakiewka na pieniążki (oby pusta nigdy nie była), oraz karta podarunkowa Rossmann:) A prezencików pewnie jeszcze nie koniec:)

Tak, to był zacny dzionek!:)

Trochę tego, trochę tamtego...

2012-02-14T23:14:00.001+01:00

No troszkę mnie tu nie było, tak jakoś wyszło. Po prostu:)

Dziś walentynki, albo jak kto woli Dzień chorych psychicznie i chorych na epilepsję, albo jak kto woli

Dziś są także urodziny Piotra Kaczkowskiego z radiowej Trójeczki.

Pan Piotr dziś kończy 66 lat. W Trójce prawie całe swoje życie spędził. Na jego audycjach chowały się kolejne pokolenia. Miałam okazję kilka lat temu spędzić z panem Piotrem kilka godzin podczas trwania audycji. Magia:)

Wspominałam o tym (i nie tylko o tym) tu:

49 urodzineczki radiowej Trójeczki

Pan Piotr nie lubi pokazywać twarzy.

Młodzieniaszek:)

Rok temu pojawił się na chwilę znów w swojej audycji, ale zaraz potem znów znikł.

A sio chorobo! a sio!!

Panie Piotrze powrotu do zdrowia i do Trójeczki!!

***************************************

Z cyklu: zasłyszane-

Jedna moja koleżanka ma niezwykłą umiejętność miksowania przysłów, tworzenia różnych zlepków językowych. Aj gdybyście kiedyś usłyszeli tekst piosenki (jakiejkolwiek polskiej)! W jej wersji te nowe teksty, które ona wymyśla (będąc święcie przekonaną, że piosenka brzmi tak faktycznie) nabierają zupełnie nowych sensów:))

W ostatnich dniach celowała jednak w powiedzonkach:

Nowa wersja powiedzonka określająca kogoś kto śpi lekko i czujnie jak... (sama nie pamiętam, które to stworzonko tak śpi)

...ja śpię lekko jak królik za kamieniem

Nowa wersja wypadnięcia sroce spod ogona brzmi:

no przecież nie wypadłam z dupy kota!

aaaa padłam!

Natomiast mój mąż chcąc przybliżyć mi film, w którym grała aktorka, do której była podobna inna aktorka rzekł:

A niechaj to będzie ZAGADKA:

Nooo jest podobna do tej..., no ty ją tak lubisz...no o tej dziewczynie co żołnierzyka w puszce znalazła...francuski (gdyby nie dodał, że francuski w życiu bym nie zgadła!)

No o jakim filmie mówił mój mąż i do kogo była podobna aktorka?

*odpowiedź na końcu posta

Od wczoraj mieszka z nami żyrafka:)

Od jakiegoś czasu to nasze hasło wywoławcze, więc zilafka jak najbardziej jest wskazana:)

Aj właśnie dostałam od małżowinki walentynkę. Nie obchodzimy wręcz programowo więc walentynka wygląda tak:

Oj coś mi to pisanie nie idzie, tak więc kończę:)

Ale jeszcze na dobranoc piosenka, którą ostatnimi czasy dzień kończę i dzień zaczynam (tzn. całą płytą pani Katarzyny Gronic Pin-Up Princess, ale numerów dostępnych jest dosłownie kilka)

Trochę inna Katarzyna Groniec. Równie boska!!
Mój drugi ulubiony numer z tej płyty to Stare babki:)

Jeśli w Waszym mieście lub w okolicy koncertuje pani Katarzyna, to KONIECZNIE!!

Słodkich snów:)

*Ten film to "Amelia" :))

"Drzewo cytrynowe", czyli subtelnie o ważnych sprawach. KONIECZNIE!

2012-02-06T22:22:00.001+01:00

Oj coś tu się ostatnio u mnie filmowo zrobiło. Przechodzę renesans oglądania filmów i dobrze mi z tym jest:)

W niedzielne popłudnie miałam w domu święto kina, dane mi było bowiem obejrzeć film "Drzewo cytrynowe", film wyjątkowy! Już raz go przegapiłam, drugi raz bym tego nie odżałowała. Miałam słuszne przeczucie, że nieobejrzenia tego filmu należy postokroć żałować.

Główna bohaterka 45 letnia Salma (Hiam Abbas) prowadzi spokojny, nudny żywot w pustym domu, za towarzysza mając jedynie przyjaciela rodziny, który wraz z ojcem Salmy opiekował się nią od małego. Dorosłe dzieci wyfrunęły już z gniazda rodzinnego, mąż od wielu lat nie żyje, podobnie jak jej ojciec. Salma kocha swój dom i kocha swój sad cytrynowy, nad którym opiekę przejeła po śmierci ojca. Ze sprzedaży cytryn kobieta się utrzymuje, ale te wydawać by się mogło zwykłe cytryny trzymają ją w pionie, kobieta czerpię siłę z czegoś co jest stałe i niezmienne, odgłos spadających cytryn jest dźwiękiem bezpiecznym, dźwiekiem, który jest częścią jej życia.

Któregoś ranka dźwięk spadających, dojrzałych cytryn miesza się z ostrym dźwiękiem maszyn budowlanych. Jako pierwszą widzimy więżyczkę obserwacyjną, który wznoszona jest wysoko w górę. Co wyprawiają jej nowi sąsiedzi, dlaczego robią wokół siebie tyle zamieszania?

Wysoko ustawiony człowiek, to i dużo zamieszania. Sąsiadem Salmy okazuje się minister obrony Izraela Israel Navron
(Doron Tavory) wraz z żoną Mirą (Rona Lipaz-Michael) i sporą grupą ochroniarzy. Akurat tak się pechowo składa, że dom Salmy stoi na skrawku ziemi oddzielającym Zachodzi Brzeg Jordanu od Izraela i ze względu na położenie może być to miejsce sprzyjające aktom terrorystycznym. Minister postanawia więc drzewa cytrynowe wykarczować, ponieważ gęste wysokie drzewa mogą stanowić świetną kryjówkę i punkt obserwacyjny dla potencjalnych terrorystów.
To co dla właścicielki sadu jest źródłem poczucia bezpieczeństwa dla niego jest źródłem zagrożenia.

Cały świat Selmy się rozpada na malutkie kawałeczki. Kobieta pozostaję z tym zupełnie sama. Dzieci nie bardzo rozumieją rozgoryczenia matki, nie wiedzą dlaczego jest to dla niej tak trudne, społeczność arabska zabrania przyjęcia odszkodowania, które strona izraelska łaskawie proponuje, jednocześnie niczego nie oferując w zamian. Nie wolno jej przyjąć pieniędzy, nie wolno jej chodzić bez chusty na głowie, nie wolno jej robić tysiąca innych rzeczy. Nie przystoi to jej-nie kobiecie, nie Salmie, ale matce Nasera (jej syn ma na imię Naser).

Salma już wiele w życiu przeszła, jest silną, odważną kobietą nie odda sadu w obce ręcę, nie da zniszczyć lat pracy ojca. Dla niej ten sad to więcej niż owoce. Te drzewa są jej przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. To jest jej miejsce na ziemi!
Nie raz łamię więc zakaz wstępu do własnego, ogrodzonego już sadu, nie mogąc spokojnie patrzeć na powolne umieranie drzewek.
Wbrew męskiej części społeczności oddaje los swego sadu w ręce młodego zdolnego adwokata Ziada (Ali Suliman). Od razu zawiązuję się między nimi nić porozumienia, sympatii, rodzi się między nimi więź, która dla obojga zdaje się być ważna. Czy ma ona rację bytu?

Ten młody człowiek jest pierwszym od dawna mężczyzną, który zwraca się do niej po imieniu, który widzi w niej kobietę, widzi w niej niezwykłe piękno, siłę i wielką moc. W filmie zauważalny jest ten ulotny moment kiedy Salma sama odkrywa w sobie dawną zapomnianą, albo nawet nigdy wcześniej nieodkrytą kobiecość.

Determinacja i upór jej i adwokata sprawiają, że sprawa trafia do Sądu Najwyższego, tym samym staję się głośna, międzynarodowa. Ten kawałek ziemi, na której rośnie sad, nie jest tylko ziemią, Salma walcząca o swoje do niego prawa nie walczy tylko w imieniu własnym. Ona mówi za wszystkich tych, którzy zostali pozbawieni swojej ziemi, a sad reprezentuje wszystko co utracone.

Minister obrony jest nieugięty im bardziej sprawa robi się medialna, tym bardziej on trzyma się swojej decyzji. Jego żona nie podziela tych metod. Nie podobają jej się tak radykalne działania. Ona widzi w Salmie nie tylko wrogi element, nie tylko Palestynkę, ale przede wszystkim kobietę, człowieka, który walczy o to, co kocha i o to co należy do niej od kilku pokoleń. Buntuję się na tyle na ile może, ale jej głos nie ma większego znaczenia w sprawie (robi jednak nieco fermentu).
Pomiędzy obiema kobietami nawiązuje się delikatna jak pajęczyna nić zrozumienia. Nie pada pomiędzy nim prawie żadne słowo. Siła tkwi w spojrzeniach. Dzieli te kobiety wszystko, pochodzenie, status społeczny, światopogląd, religia, jednak to ich "spotkanie" na chwilę pokazuje, że jeśli nie można niczego uczynić (bo nie ma się takiej władzy i wpływów) można przynajmniej okazać szacunek.

Nie zdradzę zakończenia, powiem tylko, że w tej rozgrywce nikt nie wygrywa, wszyscy w jakiś sposób przegrywają.

Film Erana Riklisa według mnie jest doskonały w każdym calu, w każdym ujęciu, nie ma w nim ani jednej zbędnej sceny. Duża załuga w tym gry nie tylko Haim Abbas, która jest po prostu zjawiskowa, ale także Aliego Sulimana.
Zdjęcia i muzyka z wyczuciem oddają nastrój obrazu. Może się wydawać, że reżyser konstruując akcję jest stronniczy, bo przecież pokazuje złego Izraelczyka i pokrzywdzoną Palestynkę, ale ja nie miałam takiego wrażenia, bowiem wyraźnie jest pokazane, że obie strony ponoszą konsekwencję wieloletniego konfliktu pomiędzy dwoma narodami. Nie zmienia to jednak faktu, że emocjonalnie stałam po stronie Salmy, tak po ludzki, tak po prostu.
Nie dało się inaczej, bo to się wydarzyło naprawdę. Takie wydarzenie miało miejsce, wcale nie tak daleko od nas, podobne sytuację dzieją się codziennie i dziać się zapewne będą nadal
:(

Cały ten film utkany jest z subtelności, a na wyżyny delikatności i małych, wielkich gestów wspinają się wszytskie sceny z udziałem Salmy i Ziada. Ile emocji i uczucia można zawrzeć w jednym spojrzeniu, w delikatnym muśnięciu dłoni. CU-DO-WNE. Ten film ma swoich głównych bohaterów Salme, ministra, jego żonę i Ziada, ma także swojego bohatera zbiorowego, jest to jednak wplecione w akcję tak dyskretnie, że prawie niezauważalnie, nienachalnie, bez histerii, krzyków i szarpaniny, w które często obfitują filmy z tlem politycznym. Ten dramat jednostki, dramat Salmy mówi więcej niż setki obrazów obustronnej nienawiści.

Brak mi słów by określić ten film, żyje jego obrazami od wczoraj, nie chcę z niego wychodzić, nie chcę o nim zapomnieć. To bardzo wyjątkowy obraz. Gdybym wystawiała oceny dałabym ocenę 10/10.

Dawno żaden film nie zrobił na mnie takiego wrażenia, dlatego też bardzo mocno go polecam!

Na zakończenie piosenka z filmu:

Aktorkę Haim Abbas znam z filmu sprzed kilku lat "Spotkanie", który także jest godny uwagi:)

"Restless" Van Santa-piękna niespokojność:)

2012-02-04T19:02:00.002+01:00

"Restless" to najnowszy film Gusa Van Santa. Film ten był dla mnie miłym zaskoczeniem. Niektórzy uważają, że jest to najsłabszy film w dorobku tego reżysera, inni, że najbardziej komercyjnym, a dla mnie jest to po prostu film dobry, film godny polecenia.

Jedno jest pewnie najnowszy obraz Van Santa jest dużo delikatniejszy od najbardziej znanego "Słonia", czy "Paranoid Park". Moim zdaniem wyszło to filmowi na zdrowie.

Van Sant na bohaterów wybiera osoby zagubione, zbuntowane, nieprzystosowane, taki jest także główny bohater Enoch (Henry Hooper) i główna bohaterka Anabel (Mia Wasikowska). Mają może 17 lat i spotykają się na pogrzebie. Enoch nie żegna nikogo, po prostu przyszedł, bo lubi bywać na pogrzebach, ona natychmiast rozpoznaje obcego, bo niemodnie jest ubrany;)
Z początku on najeżony odrąca dziewczynę, ale szybko relacja z początku koleżeńska, o nieokreślony statusie zamienia się w głębsze uczucie. Trafił, bowiem swój na swego.

Oboje są inni, dziwni. Nie chodzą do szkoły, snują się po dziwnych miejscach, cmentarzach. Wkrótce dowiadujemy się dlaczego ta młodzież nie spotyka się na szkolnych korytarzach, dlaczego nie śledzimy ich pierwszego, nastoletniego zakochania w stołówce, w szatni, czy w szkolnej sali gimnastycznej.

Młodzi mają swoje tajemnice. On przeżył śmierć rodziców, szybko dzieli się z Anabel swym doświadczenim (bardzo ładna scena), rozmawia z duchem japońskiego lotnika, ona jest chora, rak zaatakował ponownie ze zdwojoną siłą. Nie zdradzę żadnej tajemnicy, jeśli napiszę, że pozostało dziewczynie kilka miesięcy życia, bowiem fabuła filmu jest prosta, dość przewidywalna. I nie o zaskoczenie widza reżyserowi chodzi, ale o oddanie pewnej chwili, pewnego momentu w życiu. Momentu pierwszego zakochania, pierwszego uczucia. Ale żeby widz nie musiał być świadkiem ckliwego romansidła Van Sant okrasił to pierwsze zauroczenie ulotnością. Ulotnością dosłowną.

Anabel ma świadomość tego, że jej życie się kończy, ale zamiast rozpaczać, użalać się nad sobą, stara się żyć najpiękniej jak się da.

Z lubością oddaje się zagadnieniom biologii, szczególnie fascynują ją ptaki. Zdradza Enochowi, że dla ptaków każdy zachód słońca to koniec świata. Ptaki wierzą, że umierają. I kiedy nadchodzi ranek, są tak zdumione, że żyją, że śpiewają najpiękniejsze melodie , jakie można sobie wyobrazić. Młodziutka, śliczna umierająca dziewczyna odrabia codziennie ptasią lekcje. Także stara się "śpiewać" najpiękniejsze pieśni. Każdego ranka stara się cieszyć, że jeszcze żyje, że jest przy niej ukochany, są bliscy, jest cały świat do ogarnięcia.

Ta nastoletnia miłość nie jest pozbawiona codziennych problemów. Wiadomo w pierwszym kochaniu wszystko jest czarne, albo białe nie ma kolorów pośrednich, tak albo nie, wszystko albo nic. Pod podszewką radości, beztroski, szaleństwa czai się tytułowy restless.
Oboje lubią przybierać różne formy, maski, odgrywać rolę, bawią się konwencjami. I są w tym bardzo prawdziwi, bardzo w zgodzie ze swoją wrażliwością.

Nie ma happy endu. Na szczęście Van Sant prowadzi historię do samego końca, nie ma uzdrowienia, jednak film nie kończy się smutno, tli się iskierka nadziei:)

Przepięknie opowiedział o tym pierwszym uczuciu i ulotności życia Van Sant. Delikatnie, subtelnie, mądrze. Bez zbędnej słodkości, czy wulgarności. Wespół zespół z operatorem stworzył cudowny obraz. Muzyka dopełnia idealnie całości, a aktorzy zagrali tak, że uwierzyłam w każdy ich gest, w każde słowo. Towarzyszyłam ich w ich kochaniu, w ich godzeniu się z takim, a nie innym obrotem spraw.

Dawno nie widziałam tak dobrego filmu!
Ale dobrze jest mieć nastrój na to żeby się zatrzymać, trochę rozmarzyć, rozmiękczyć.

Polecam!

Pierwszy raz widziałam na ekranie Henrego Hoopera. Hooper, Hooper chodziło mi po głowie. Znam to nazwisko, znam, a i buzia jakaś taka bliska, jakieś obszary w mózgu porusza.

A Henry Hooper jest synem niedawno zmarłego Denisa Hoopera z niezapomnianego filmu "Easy rider". Że synem jego jest, to pewnik. Podobieństwo wszak jest ogromne:)

Henry Hooper

Denis Hooper

Henry sam doświadczył śmierci najbliższych. Najpierw zmarł jego bliski przyjaciel, niedługo potem stan chorego na raka prostaty ojca pogorszył się błyskawicznie.

Syn bardzo chciał żeby ojciec obejrzał film, dlatego Van Sant zorganizował specjalny pokaz wersji montażowej, oficjalnej premiery Denis Hooper nie doczekał. Zmarł 29 maja 2010 roku.

Młody Hooper stara się żyć według rady pewnego Niemca, którego spotkał w Berlinie: zawsze dokonuj wyboru najpiękniejszego, oraz podług jedynej rady jaką dostał od ojca, która brzmiała: Be cool!

Przyjęcie roli Enocha jest niewątpliwie wyborem najpiękniejszym, w dodatku cool!:))

A w TV, do obejrzenia...

2012-02-03T21:52:00.001+01:00

Mały przegląd propozycji telewizyjnych. Jakoś mi się ten tydzień ładnie przedstawia.

Z góry przepraszam wszystkich nie posiadających telewizora:)

TVP KULTURA

PIĄTEK:

22.00 Tygodnik kulturalny

SOBOTA:

15.50 Rozmowy z uśmiechem Jeremi Przybora i Jerzy Wasowski

20.20 Izraelski film "Ajami" koniecznie!

NIEDZIELA:

12.20 film "Drzewo cytrynowe" także Izrael w koprodukcji z Francją i Niemcami.

20.20 "Pokój z widokiem" reż: J. Ivory

WTOREK

14.40 "Misja" R. Joffe-ale o takiej godzinie?

20.20 Teatr Tv
"Zmierzch bogów" sztuka o upadku rodu niemieckiego Von Essenbeków. Występują Mirosław Baka, Dorota Kolak, gościnnie Mariusz Bonaszewski

ŚRODA

17.10 "Korespondent Bryan"-dokument

CZWARTEK

17.10 "Ballady mordercze" 19 Przegląd Piosenki Aktorskiej

PIĄTEK (10.02)

20.20 "Blask"

NIEDZIELA

17.10 Niedziela z Mają Ostaszewską

17.40 "Patrzę na Ciebie Marysiu"
19.35 "Prymas-trzy lata z tysiąclecia"
21.20 "Chciałam ci tylko powiedzieć".

TELEWIZJA POLSKA

PONIEDZIAŁEK- Jedynka

20.20 Teatr tv "Komedia romantyczna" spektakl z 2010 roku w reżyserii Tomczyka z Andrzejem Zielińskim i Urszulą Grabowską.

CZWARTEK-Dwójka

KOCHAM KINO- 21.40 "Sekret jej oczu"

PIĄTEK-Jedynka

10.25 "Wojna domowa" odcinek "Trójka klasowa"

10.50 "Wojna domowa" odcinek "Polski joga"

Tylko dlaczego o takiej porze?

SOBOTA-Jedynka

13.35 Weekendowy Magazyn Filmowy

NIEDZIELA-Dwójka

21.10 "Głęboka woda" serial

22.05 Magazyn Kocham Kino

22.30 WOK Wszystko o Kulturze

ALE KINO

PIĄTEK

0.10 "Na skróty" reż: R. Altman

SOBOTA

20.10 "Moje wielkie greckie wesele" reż: J. Zwik

NIEDZIELA

21.55 Kino mówi: "Irina Palm" reż: S. Garbarski (powtórka z czwartku)

PONIEDZIAŁEK

22.10 "Magnolia" reż: P.T Anderson

WTOREK

18.10 "Skarb" reż: L. Buczkowski-KONIECZNIE!

21.50 "Bańka mydlana" reż: E. Fox (Izrael)

ŚRODA

20.10 "The Killing" serial

CZWARTEK

20.10 Kino mówi- "Klimaty" reż: N.B Ceylan

PIĄTEK

13.55 ostatni seans "Pożegnania" reż: Y. Takita

18.00 Kino mówi- "Służąca" reż: S. Silva

20.10 Premiera- "Powrót do Brideshead" reż: J. Jarold (plus niedziela 14.40-powtórka)

NIEDZIELA

12.25 Ale krótkie- zwycięzcy Festiwalu w Berlinie-blok filmów krótkometrażowych.

KINO POLSKA

PIĄTEK (4/11.02)

21.45 "Boża podszewka" część druga

SOBOTA

9.35 "Wojna domowa" dwa odcinki

NIEDZIELA

13.00 "Wojna domowa" dwa odcinki

CZWARTEK

19.05 "Przeprowadzki" odc 1

TVNy, Polsaty i inne sobie daruje. Może się tam coś kryje godnego uwagi, ale nie mam siły już grzebać i sprawdzać. Zimno okrutnie, a poza tym ręce mi odmawiają po dzisiejszej jodze (drugi raz)posłuszeństwa. Się przeciążyły biedactwa:)

Miłego wieczorku piątkowego:)

Umrzec-tego nie robi sie kotu...i ludziom:(

2012-02-02T00:59:00.001+01:00

Umrzeć - tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.
Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf się zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.

I żadnych skoków pisków na początek.

***

To się musiało zdarzyć przecież kiedyś:( Ostatnio przeszła mi taka myśl przez głowę, ale szybko ją odrzuciłam jako niemożliwą. A jednak:(

Taka kolej rzeczy niby, co nie zmienia faktu, że ja osobiście nie wyrażam na to zgody, ale zamiast się smucić przypomnę sobie te kilka anegdot o pani Wisławie i z jej udziałem i się leciutko uśmiechnę, tak półgębkiem:)

A poetka sobie teraz siedzi pewnie na chmurce przebiera nogami i gawędzi z nowo przybyłymi Havlem i Hanuszkiewiczem. Nie sądzę by im smutno było:)

a kilka anegdot tu:

"Pamiątkowe rupiecie, przyjaciele i sny Wisławy Szymborskiej" Anna Bikont, Joanna Szczęsna.

"Rzeź" na Kokoschce, czyli maly mietowy oplatek w wydaniu kobiecym:)

2012-02-01T19:28:00.001+01:00

W podtytule "Egzystencjalny paw Kate Winslet"

Na temat tego filmu napisano już morze recenzji i pewnie niczego nowego już nie wniosę, ale co mnie to obchodzi. Jak to powiadają (że użyje słowa klucza) mój cyrk, moje małpy:)

Najnowszy film naszego mistrza to filmowa adaptacja sztuki teatralnej "Bóg mordu". Adaptacja myślę niezwykle udana. Mam pewną trudność w zaklasyfikowaniu tego obrazu do filmu jako takiego. Jako, że nie ma nazwy na taki rodzaj kina należałoby ukuć na potrzeby owej "recenzji" własną nazwę określającą specyfikę tego dzieła. Hmmm. Teatr filmowy, teatro-film (tu na pierwszym planie byłby teatr, film uzupełnieniem)jakoś nie brzmi. Może raczej film teatralny lub filmo-teatr. W końcu obraz oglądamy w kinie, zrealizowany został za pomocą środków filmowych. A może przedstawienie filmowe?

Ten filmo-teatr, czy też przedstawienie filmowe ma fabułę bardzo prostą. Spotykają się dwie pary, dwie pary małżeńskie (ze średnim stażem), spotykają się w domu jednej z nich, w drażliwej dość sprawie. Choć zdawać by się mogło, że świetnie sobie cała czwórka radzi z sytuacją, w której się znaleźli. Tą drażliwą sprawą jest zachowanie ich dzieci płci męskiej, w wieku bliżej nieokreślonym, szkolnym.
Cóż takiego strasznego zrobili chłopcy? Pobili się? Gdyby się pobili sprawa byłaby prostsza, ale to jeden z nich pobił drugiego. Pałką wybił zęby konkretnie. Trzeba sprawę jakoś polubownie w sposób cywilizowany załatwić i zgrabnie zamknąć.

Rodzice zgodnie uzgadniają treść pisma, opisującego wydarzenie,w którym stoi kto zacz i kto winien. No sprawa załatwiona. Ufff. Rodzice agresora- przystojny mężczyzna w drogim garniturze (Christoph Waltz)i dostojna, atrakcyjna pani (Kate Winslet) zbliżają się powoli do drzwi tym razem wyjściowych...ale przecież nie mogą wyjść, bo się film skończy. No to nie wychodzą. Pewien gryzoń nieszczęsny nie wie, że to on powodem tego brawurowego nie wyjścia jest.

Wszyscy wracają na swoje miejsca by wypić kawę i spożyć ciasteczko według innowacyjnego przepisu gospodyni. Troszkę myszowatej, acz ładnej, pamiętającej jeszcze czasy swojej świetności pani (Jodie Foster).

Ciasteczko jeszcze nie wie, podobnie jak gryzoń, jaką doniosłą rolę odegra w tym przedstawieniu filmowym:)

Blaaa, blaaa...

Rozmowa się toczy już nieco mniej gładko, czuć napięcie między bohaterami, robi się goręcej, bardziej nerwowo, ale jeszcze wszyscy zachowują się z klasą. Przynajmniej się starają.

I tu na arenę wchodzi rzeczone ciasteczko, które dociera wprawdzie do żołądka atrakcyjnej pani-matki agresora, ale długo w nim nie pozostając na zewnątrz wydobywa się z nagła. Słowem jesteśmy świadkami spektakularnego pawia. Żeby było pikantniej paw ma siłę rażenia niemałą i ląduje między innymi na drogocennych albumach z malarstwem (co na to Kokoschka?).

I się zaczyna! Gospodyni domu nie potrafi ukryć złości i irytacji (któż by potrafił, stając oko w oko z pawiem na pół pokoju?), mąż (John C. Reilly) prostolinijny, nieco pucułowaty lojalnie przyklaskuje żonie, w pobliskiej łazience nawiązuje się koalicja drugiej pary małżeńskiej. Pary wracają na swoje miejsca, na stole ląduje alkohol (dobry, drogi), ustalona wcześniej koalicja pt: para kontra para się rozjeżdża i zamienia w odwieczną koalicję mężczyzn przeciwko kobietom...
Co to się działo (cytując klasyka) co się działo...!
Cztery dobrze wychowane, kulturalne jednostki zdziewają z siebie płaszcze układności, przymilności i pokazują swoje prawdziwe oblicza. I nie są one wcale kulturalne, dobrze wychowane, układne ani przymilne:)

Reżyser (a wcześniej autorka sztuki) pozostawia nas z pytaniem czy warto było? Odpowiedź znajdujemy w ostatniej, jakże wymownej scenie:)

Ach! Jakie to jest prawdziwe! I jakież przy okazji zabawne i mądre. No klasa moi drodzy klasa. Znać rękę mistrza:)
Pierwsze skojarzenie jakie mi przyszło do głowy to "Kto się boi Virginii Woolf". To dobre skojarzenie myślę:)

Podczas oglądania tego 70 minutowego przedstawienia filmowego bawiłam się świetnie, a i refleksji parę przyszło do głowy. Moja sympatia była wędrująca, od jednej postaci, do drugiej. Teraz jak tak sobie myślę, to chyba jednak panowie obronili swój honor bardziej niż panie.
No i jak to jest zagrane wyśmienicie. Nie ma w grze aktorów ani jednej fałszywej nuty, przeciągniętej struny (jeśli jest, to jest to efekt zamierzony). Aktorskie perły.
Gdyby powstać miała nowa kategoria nagród, to Kate Winslet byłaby nieprześcigniona w rzucaniu na odległość i jak największą szerokość, barwnym pawiem. Jedyny godny konkurent to gość z restauracji w skeczu Monty Pythona, co to przyjął mały miętowy opłateczek, a efekt tego był równie (oj chyba jednak bardziej) zjawiskowy jak wyżej wymienionej pani, tylko Kokoschki nie było w pobliżu:)

I tym optymistycznym akcentem zakończę mój wywód.

Do kina koniecznie marsz!

Ksiazeczkowy Dzien, a maskotki nie najpiekniejsze, spotykaja Pana Kuleczke:))

2012-01-30T22:18:00.002+01:00

Poniedziałek wydawać by się mogło spędzony powinien być w pracy, ale sobotni, miniony dyżur ma swoje plusy. Wolny poniedziałek jest niewątpliwie takim plusem. Dzięki wolnemu dniu mogłam spokojnie odwiedzić:

a)bibliotekę,

b)antykwariat,

c)księgarnię.

Ale zanim podzielę się z Wami radościami książkowymi przedstawię Wam dwie second- handowe maskotki, które zawładnęły moim sercem.

O Cartmanie z serialu South Park już wspominałam. Mało brakowało a bym go przegapiła! Siedział sobie i czekał właśnie na mnie. Wysupłałam z kieszeni kilka złociszy i zabrałam ze sobą. Mąż czekający w aucie na żonę, która zaginęła w czeluściach second ucieszył się, bo przynajmniej efekt szperania w ów miejscu był wymierny. Cartman zasiadł więc w aucie na przedniej szybie (nie bójcie się jest zaklinowany, więc nie rzuca się na szybę, nie stanowi zagrożenia dla nas samych i innych użytkowników, jak to się fachowo nazywa ruchu).

Normalnie, to kierowca i pasażer patrzą na pupę Cartmana, Cartman śledzi drogę:)

Oto Cartman. Ci, którzy znają serial South Park wiedzą, że był kiedyś jeden odcinek, w którym Cartman był przebrany za szeryfa. Na co dzień Cartman chadza w czerwonej koszulce. Trochę szkoda, że nie jest w oryginalnym ubranku, ale trudno. Zamierzam mu te okularki ściągnąć, ale mąż się martwi, że mu słońce w oczy będzie świeciło.

Już tacy jesteśmy stuknięci hihi

Druga maskotka upolowana w innych second. Jest tak obrzydliwie urocza, tak piękna, że nie mogłam jej nie zabrać!

Oto on szczur Teodor.

Teodor siedzi na fotelu Pelagii co to w nową z second-handu kapę jest ubrany:)

Pierwsze imię jakie mu nadałam to Zygfryd, potem dodałam mu imię Ludwik. Imię Zygfryd uleciało z pamięci. Mąż zapytany jak się nasze zwierzę domowe nazywa rzekł: Teodor i tak już zostało:)

Już tacy jesteśmy stuknięci. Ja i ten mój małżon:)

No to temat pt: maskotki mamy już omówiony. Przejdźmy teraz o książeczek:)

a) biblioteka

Przez dłuższy czas do biblioteki nie zaglądałam. Byłam tylko raz, zabrałam Pilcha i uciekłam. Teraz nie wytrzymałam. Miała być tylko jedna książka, ale im głębiej między półki, tym więcej książek. No i wyszłam znowu z sześcioma. Aj. A jeszcze mam nie przeczytane książki z filii. Już nie wspomnę o własnych, smutnych, pozostawionych na pastwę losu. Trudno:)

Nie jestem twardzielką:)

Ciężka ta fioletowa, nie mogę otworzyć-marudzi Teodor:)

Od dołu:

- Marilyn Monroe.Fragmenty, wiersze, zapiski intymne, listy WOW! nie spodziewałam się:)

- "Kartki z białego zeszytu" Sonia Raduńska- pierwsza część mnie nie przekonała, ale dla odpoczynku dlaczego nie.

- "Obsoletki" Justyna Bargielska- tyle się naczytałam, że muszę się sama przekonać, a poza tym przy tych grubaskach przyda się coś lżejszego (dosłownie)

- "Gaza blues" Edgar Keret- czytałam jego "Kolonie Knellera" i się zauroczyłam pisaniem pana Kereta.

- "Grandhotel. Powieść nad chmurami" Jaroslav Rudis- dawno nie czytałam nic czeskiego. Jeśli prawdą jest, to co napisane z tyłu książki, jakoby książka nawiązywała do najlepszych tradycji czeskiej literatury-twórczości Hrabala i Scvoreckiego, to może być uczta!

- "Kwietniowa czarownica" Majgull Axelsson- mam książkę wypożyczoną z filii od dawna, ale w starszym, zdewastowanym wydaniu. Jakoś mam przed nią opór. A do tej nowiutkiej czuje jak mnie ciąąągnię:)

b) antykwariat

Z antykwariatem smutna sprawa. Mój ulubiony zdaję się umiera:( Byłam tam w ciągu ostatnich dwóch miesięcy kilka razy i za każdym razem wygląda to tak samo. Nie znajduje tam żadnych nowo przybyłych książek. Tych starych jest coraz mniej. Myślałam, że to przypadek, że tak mi się raz trafiło, ale nie, to zdaję się ogólna tendencja.

Akurat teraz? Teraz jak mogę sobie pozwolić na bezstresowe wizytowanie tego miejsca, i nie muszę się gryźć, że wydałam 20zł? Teeraz!:(( WHY?

Poszłam więc w głodzie antykwarycznym do drugiego i ostatniego (w moim mieście są dwa). Nie lubię tego miejsca. Książki leżą bez ładu i składu, dostęp do nich jest utrudniony. Zawsze mam podejrzenie, że na pewno w tym miejscu, do którego już brakło mi cierpliwości i samozaparcia żeby zajrzeć czai się jakaś perełka. W tamtym moim ulubionym nie było siły, żeby coś przegapić. Smuuutno mi!

Mój antykwariacie proszę niechaj nastąpi reaktywacja!! Ja apeluje!

Udało mi się upolować tylko dwie książeczki:

Teodor kontempluje nabytki. Konstanty czy Franz?

Konstanty! Tam Teodor odnajduje kolegę z równie wielkim nosem:)

W Gałczyńskim wzruszyło mnie to:

Rany jak ja tego dawno nie widziałam:)

Kafkę pewnie gdyby nie moja pączkująca kolekcja bym sobie odpuściła, bo mam ze dwie wersję. Ale taki już parszywy los zbieracza:)

c)księgarnia

Wróciłam do starego dobrego rytuału kupowania książek raz w miesiącu. W zamierzeniu miało być jedna dniówka dla książek, ale jako, że moja dniówka jest skandalicznie niska i starczyłoby mi co najwyżej na półtorej książki postanowiłam samą siebie wspomagać (póki mogę) z puli spadkowej. I książek kupować sztuk dwie, w porywach trzy:)

Ależ to jest radość! Tak sobie móc i kupić. Tak sobie zarobić i kupić:))

I to oczekiwanie. Mogłam w każdej chwili pójść do księgarni. Nie musiałam czekać do wypłaty. Mam pieniądze, ale to odkładanie gratyfikacji było bardzo fajne.

Wszelkie promocje, czy łupy antykwaryczne są poza tym limitem. Dlatego też w ciągu ostatnich tygodni kupiłam serię dziewięciu książek, które wychodziły swego czasu z Nesweek "Historia PRL"

Póki co dostępna jest za 3,99 zł tylko 1/3 całości, ale mam nadzieję, że za czas jakiś rzucą następną pulę. Takie smakołyki w Media Markt (leci tam teraz cały czas Pink Floyd-bo wyszedł specjalny box ze wszystkimi płytami), no teraz to ja tam mogę spędzać dłuugie godziny:)

No, ale przejdźmy do meritum! wszak post zaczyna znów przybierać długości niemożebne, a końca nie widać:)

W księgarni nabyłam trzy książeczki. Dwie kupiłam w Empiku (bo Matras niestety jest w moim mieście słabo zaopatrzony-trzeba zamawiać, a ja nie lubię), trzecią, która jest bonusowa zakupiłam w księgarni mieszczącej się w gmachu biblioteki.

Teodor trzyma oko i ucho na pulsie spraw:)

"Londyńczycy" Ewa Winnicka-jak już wspominałam mam zamiar krok po kroczku uzbierać całość serii reportaż. Czytając (namiętnie) Duży Format z roku 2011 najpierw natknęłam się na duży artykuł z fragmentami tej książki i już wiedziałam, że tak, na 100% to. Potem jednak kilka numerów dalej wciągnęłam się w reportaż z fragmentami "Farb wodnych" Lidii Ostałowskiej i już nie byłam taka pewna. Ale prawem pierwszeństwa wybrałam dziś Londyńczyków.

"Czarnobyl baby.Reportaże z pogranicza Ukrainy i Białorusi" Merle Hilbk- na tą książkę czaiłam się już od dawna i bardzo się ucieszyłam, jak ją dziś stojącą na półce ujrzałam. Długo jej nigdzie dostać nie można było. Już mam. Lektura zaplanowana na miesiąc kwiecień. Będę kompatybilna:)

"Sami swoi i obcy. Prawdziwe historie wypędzonych, Reportaże z kresów na kresy" Mirosław Maciorowski- książka wlazła mi do głowy już dawno temu. Pierwszy raz natknęłam się na nią kilka miesięcy temu w Poznaniu w księgarni Arsenał (chwilę wcześniej spotkałam Stefana Chwina-pamiętacie). Ten tytuł i to zdjęcie na okładce nie mogło nie zwrócić mojej uwagi. Z początku myślałam, że są to dwie książki, bowiem leżały obok siebie różne okładki. Otworzyłam ją na chybił trafił i pierwsze zdanie na jakie trafiło moje w okularze oko dotyczyło Zielonej Góry. Znak? Znak:)

W Empiku jej nie było, więc postanowiłam ją nabyć w następnym miesiącu, ale jak się okazało, że tego tytułu nie ma, bo właśnie dziś została książka zdjęta z półki, będzie dostępna tylko poprzez internet, szybciutko pobiegałam do księgarni mieszczącej się w gmachu biblioteki, którą odwiedziłam przed wizytą w samej bibliotece i czemprędzej ją nabyłam:) Mnóstwo dziś pieniędzy wydałam. Ale co tam stać mnie! buhahaha.

W Empiku upolowałam także Kalendarz Pana Kuleczki, który prawie co roku zawisa w naszym domku. Pod koniec roku nigdzie go nie było, a dziś leżał sobie spokojnie:)

Kocham pana Kuleczkę, muchę bzyk, bzyk, i kaczkę Katastrofę! I te podpisy pod obrazkami. Cudo!

Przedstawiam Wam pana Kuleczkę i jego brygadę:

i z zeszłych lat perełeczki:

i moje ukochane:

Dobranoc i dziękuje za uwagę:)

Zabawa w seriale:)

2012-01-28T18:20:00.002+01:00

I ja zostałam wywołana do odpowiedzi przez Agatę Adelajdę aby opowiedzieć o moich ulubionych serialach. Już kiedyś o tym wspominałam wykorzystam więc bogactwo mojego własnego z bloga, na którym są aż trzy posty poświęcone serialom, a że w większości są to seriale wiekowe, to ten dzisiejszy post niechaj będzie uzupełnieniem tamtych:)

http://www.czarodziejskagoraksiazek.blogspot.com/2011/09/seriale-seriale-te-duze-i-te-mae-jak-na.html (wszystkie seriale oprócz Janki i Siedem życzeń są moimi ukochanymi serialami)

http://www.czarodziejskagoraksiazek.blogspot.com/2011/09/seriale-seriale-duze-i-mae.html

Zasady zabawy:

1. Opublikuj u siebie na blogu logo taga.
2. Napisz, kto Cię otagował.
3. Zaproś co najmniej 5 innych blogów
4. Wymień i opisz kilka swoich ulubionych seriali.

Kolejność przypadkowa:

Nie będę oryginalna:

"Chirurdzy"

Znam wszystkie sezony, bliżej mi do tych starszych. Mam wrażenie, że są zwyczajnie lepsze. Kiedyś trafiłam na kilka odcinków w telewizorku, potem odkryłam, że na youtube dostępne są chyba z 3 sezony w całości. A, że owe odkrycie przypadło na pierwsze miesiące bezstresowego (jeszcze) bezrobocia, to noce spędzałam w towarzystwie miłych stażystów. Ależ to był szaaał!
Oglądam zrywowo. Miałam dłuższą przerwę. Jakiś czas temu powróciłam. Teraz muszę czekać na nowe odcinki. Zdarzało mi się płakać ze wzruszenia, z rozczulenia...nie raz, nie dwa, ani nie trzy:)

"Californication"

Ehhh Hank, Hank, Hank!! Za męża bym go nie koniecznie chciała, ale mała przygoda? hmmm:))

Przestałam oglądać po drugim sezonie, nawet nie wiem dlaczego. Ale miła jest świadomość, że jeszcze tyle przede mną! (o ile nie wsadzą mnie do paki za piratowanie). Pierwszy odcinek ze sceną otwierającą w kościele- nie mogłam uwierzyć, że to widzę, widzę na małym ekranie!

"Anioły w Ameryce"

Coś niesmowitego! Nie wiem czy kiedyś leciał ten pięcio odcinkowy, mini serial w tv, czy był ogólnie dostępny.
Jeśli Wam powiem, że za reżyserię tej pierwotnie teatralnej sztuki wziął się Mike Nichols i że jedną z głównych ról gra Al Pacino, robi za geja, homofoba, w dodatku ma AIDS, Meryl Streep dzierga (genialnie!) kilka postaci naraz, Emma Thomson robi za proroka, a Mary Luis-Parker ma zwidy, a muzyką okrasił obraz Thomas Newman, to czy Was zachęce? Ja bym się czuła zachęcona! Polecam. MOCNO!

"South Park"

Chłopaków nikomu przedstawiać nie trzeba:) Bezapelacyjna miłość do nich zakwitła z dobre 10 lat temu (a może więcej?) i trwa nieprzerwanie (choć dużo mniej intensywnie, bardziej zrywowo) do dziś:)
Ostatnio upolowałam w second za kilka złociszy oryginalną z Comedy Central maskotkę Cartmana w przebraniu policjanta. Przedstawie go w kolejnym poście:)
Jakby powiedział Cartman: skru gajs ajm gołing hołm:))

"Seks w wielkim mieście"

Że banał? No trochę banał:) Nic nie poradzę, że lubię dziewczęta. Odkryłam z wieloletnim opóźnieniem na Comedy Central kilka lat temu i mogę oglądać bez znużenia za każdym razem jak utrafię:)

"Latający cyrk Monty Pythona"

Tu także nikomu nie trzeba przedstawiać tych panów. Mistrzostwo świata:)
Nie będąc nieczego świadoma odgrywałam z tatą w drodzę do przedszkola (już o tym nie raz wspominałam, w celu osłodzenia męki przedszkolnej) skecz "Ministerstwo głupich kroków". Ubaw był po pachi:) Tylko dlaczego mijani ludzie patrzyli na nas tak dziwnie?:)
Mój ukochany skecz: to bieg na orientację i mecz filozofów, no i skecz o papudze:)
Powiedzonko używane przeze mnie od lat: nikt nie spodziewał się hiszpańskiej inkwizycji, a słowo "kot", bądz obraz kota kojarzy mi się automatycznie ze słówkiem confius:)
(piszę z polska, bom ułomna nieco)

"Pitbull"

Nie pamiętam czy wspominałam coś o tym serialu wcześniej, jeśli tak to sorki:)
Serial w reżyserii Patryka Vegi, którego głównym tematem jest środowisko policyjne. Ostry, mocny, brutalny obraz z plejadą najlepszych polskich aktorów. Tam pierwszy raz zobaczyłam Dorocińskiego i oddałam mu w darze me serce. Tam grają także tuzy polskiego aktorstwa Grabowski i Stroiński! Rewelacja. Nawet mi Weronika Rosati się sprawdziła nieźle:)
Trzymając się konwencji, to Duże wrażenie zrobił na mnie odkryty zupełnie przypadkiem serial o podobnej tematyce "Mrok" z moim ukochanym Przemysławem Bluszczem:)

Na koniec jednym tchem wymenię jeszcze kilka tytułów:

"Prison break"

No to było totalne szaleństwo. Właziło się w pielesze, owijało w męskie ramię, obwarowywało toną jedzenia i picia i oglądało, oglądało, odcinek za odcinkiem. UHMMM! (i rzecz jasna podkochiwało się w głównym bohaterze-mniam)

"Gotowe na wszystko" i inni:)

Miałam szał swego czasu, ale nagle gdzieś po trzecim sezonie chyba mi przeszło. Hmm? To samo było z "Dexterem" z "Sześć stóp pod ziemią" i "Trawką". Ogień na początku, zachłysnięcie się i nagły spadek zainteresowania.
Do nadrobienia:))

Ostatnie odkrycie tv:

"Siosta Jackie"

No to chyba tyle:) Z polskich ostatnimi czasy to na dość wysokim poziomie były dwa seriale TVN "Usta, Usta" i "Przepis na życie":)

Do zabawy zapraszam: hmmmm

1) Kacik z ksiazkami-Mag
2) Biblioteczka Kolmanki-Kolmanka
3) Strach przed lataniem-Karolka
4) Zasiedzisko-Paula
5)Inwentaryzacja krotochwil-omnipotencja

67 rocznica wyzwolenia obozu w Auschwitz- Hołd ofiarom.

2012-01-27T17:35:00.001+01:00

Miało być o serialach ulubionych w ramach zaproszenia do zabawy, ale nie mogę nie wspomnieć o tej rocznicy. Na szybko, bo wychodzę za 20 minut, ale ślad pozostanie:)

Pierwszy raz pokazano jedyne ocalałe Wrota śmierci.BRRR!

W uroczystościach wzięło udział 30 byłych więźniów. Podczas trwania obchodów dotarła wiadomość o śmierci 91 letniego Kazimierza Smolenia, byłego więźnia KL Auschwitz i wieloletniego dyrektora Muzeum

Odchodzą ostatni:( Pamiętajmy my!

Nigdy nie zapomnę obchodów z roku 2005, które były w całości transmitowane na żywo w telewizji. Oglądaliśmy z tatą całość. To było niesamowite przeżycie, łzy, smutek, zaduma...nie wiem jakbym się zachowała będąc tam? Dziś tylko krótkie wspomnienie.

Uciekam kochani. Pamiętać gdzie indziej...

"Musimy porozmawiac o Kevinie"-zabrakło słów?

2012-01-24T21:41:00.003+01:00

Powróciłam do świata filmu moi drodzy. Takie jest moje postanowienie na rok 2012: oglądać więcej dobrego kina. Kiedyś kilka lat temu bywałam w kinie bardzo często, oglądałam namiętnie filmy w telewizyjnej serii Kocham kino, czy nie istniejącej już Uczcie Kinomana, czerpałam filmy także z innych źródeł. Ostatnimi czasy zaniedbałam się w kwestii kina:( Nie wiem. Coś mi się stało. Ale teraz sobie przypomniałam jakie to fajne jest i jak bardzo tęskniłam za sobą samą wgapiającą się w ekran, czy to kinowy, czy to telewizyjny, czy wreszcie laptopkowy. W ciągu trzech tygodni stycznia obejrzałam kilkanaście filmów. Nie wszystkie warte były mego czasu, ale jest też kilka tytułów, które zasługują na uwagę.
Miałam taką fantazję, żeby napisać o wszystkich filmach po kolei, tak po kilka zdań, tak jak to czynią bardzo sprawnie niektórzy blogowicze, ale po raz kolejny się okazało, że nie potrafię tak po krótce. Nie umiem sprecyzować myśli, ja po prostu leje wodę i już. Mam tak od dziecka:)
Tak więc będzie starą metodą. Póki co pojedynczo:)
Może kiedyś nauczę się pisać krótko, zwięźle i na temat hihi.

"Musimy porozmawiać o Kevinie" reż: L.Ramsay

„Dziecko jest jak walizka, którą pakujemy latami.

Wszystko, co się w niej znajduje, kiedyś musieliśmy tam włożyć”

Wojciech Eichelberger

To jest ten rodzaj kina, które wywraca widza na drugą stronę. Nie głaszczę po pleckach, nie jest wdzięczne, miłe, sympatyczne i cieplutkie. Taki wywrócony na lewą stronę widz musi się jakoś sam odwrócić na stronę prawą. Mocny, śmiały obraz.

Na szczęście sięgnęłam po ten film intuicyjnie. Tytuł obił mi się o uszy, ale nic ,absolutnie nic o filmie nie wiedziałam, nie czytałam recenzji i wyszło mi to na zdrowie, bo obawiam się, że po przeczytaniu, że film jest thrillerem, z elementami horroru nie byłabym już tak otwarta na to co zobaczę. Lepiej nie wiedzieć:)

Film ma ciekawą (chociaż słowo ciekawy nie jest najbardziej fortunnym określeniem), intrygującą (niechaj tak będzie) konstrukcję. Fabuła nie jest linearna. Przeplatają się czas przeszły i czas teraźniejszy.

Poznajemy główną bohaterkę Evę (Tilda Swinton) w czasie teraźniejszym. Jest to zwyczajna kobieta, żyje sobie samotnie z dnia na dzień. Od pierwszej chwili wiemy, że coś się w życiu tej kobiety zadziało bardzo złego, bardzo dramatycznego. Agresywne zachowanie mieszkańców miasteczka wobec Evy także wskazuje na to, że zaszło coś w jej życiu, co było udziałem także społeczności, w której żyje.

Z czasu teraźniejszego przechodzimy płynnie (nie wiedząc kiedy właściwie) w czas przeszły. Główna bohaterka nie jest sama, ma męża i jest w ciąży. Czas ciąży nie jest dla niej czasem błogosławionym, nie pragnie tego dziecka. Po narodzinach syna widzimy ją na łóżku, wpatrzoną bezmyślnie w jakiś niewidoczny punkt, gdzieś w przestrzeń, dziecko jest na rękach u ojca. Wiemy, że nie jest to przejściowa sytuacja. Możemy wnioskować, że kobieta cierpi na depresję poporodową. Świeżo upieczona mama ma o tyle utrudnioną sytuację, że synek nie jest uroczym bobaskiem, uśmiechającym się do mamusi, jest rozwrzeszczanym chłopczykiem, nie dającym wytchnienia rodzicom ani na chwilę. Łatwo kochać śpiące, spokojne, uśmiechnięte maleństwo, mniej uroczo się robi kiedy maleństwo krzyczy przez wiele, wiele godzin. Taki już urok rodzicielstwa.

Jednak ja zadaje sobie pytanie, czy to dziecko płakałoby równie mocno, rozpaczliwie i zawzięcie gdyby w momencie przyjścia na świat zobaczyło w oczach mamy miłość i akceptację. Gdyby w oczach najważniejszej osoby zobaczyło komunikat: "witaj w moim świecie". Obawiam się, że to dziecko nie zobaczyło tego w oczach mamy, zamiast tego zobaczyło odrzucenie. Rzecz jasna nie mogło tego nazwać, ale mogło poczuć. Podobnie malutki Kevin nie zaznał ciepła ciała matki, ani krztyny czułości, dotyku.

Eva mama chłopca nie przytula go. Trzyma płaczące dziecko daleko od siebie, patrzy mu w oczy i lekko potrząsa. Żadne dziecko nie przestane płakać w takich warunkach!

Przy tej scenie pojawiła się we mnie złość na kobietę. Chciałam zakrzyknąć: Przytul kobieto to dziecko, choć raz!!

Ale zaraz potem sama siebie skarciłam. Nie mnie oceniać wszak. Dość, że wiemy, że Eva nie przedstawia się jako obraz klasycznej mamusi, wpatrzonej w ukochane dziecię, której miłość do syna uszami się wylewa. Widzimy jej usilne starania nawiązania kontaktu, widzimy jej nieudolną miłość do syna, ja jednak czuje zimę na karku. Czuję każdą cząstką mego ciała jak ta kobieta się męczy w kontakcie z własnym synem. Trudno jednak nie być zmęczonym i zniechęconym kiedy cały czas natrafiamy na opór nie do pokonania. Widzimy, że synek nie jest uroczym chłopczykiem, a dzieckiem o złym, diabolicznym spojrzeniu. Z małego chłopczyka wyrasta chłopiec, który koncertowo manipuluje rodzicami, nie ma za grosz empatii jest wręcz okrutny. To nie jest zwykły chłopiec, który po prostu robi na złość matce (tak jak się pewnie zdarza dzieciom). Jest przebiegły i doskonale wie jak zagrać na uczuciach matki i ojca. Na każdego z nich ma oddzielny patent.

Dziwiła mnie postawa rodziców. Wiedzieli, widzieli i przeczuwali, że z ich dzieckiem dzieję się coś złego i nie zrobili nic żeby dowiedzieć jakie mogą być przyczyny takiego stanu rzeczy i jak temu zaradzić.

Nie spotkali się z żadnym specjalistą w celu ocenienia na ile zachowania ich syna są normą rozwojową, a na ile już być może zaburzeniem.

Abstrahując od dziwnych zachowań chłopca już sam fakt, że kilkuletnie dziecko załatwia się w pieluchę powinien być wystarczającym powodem by przyjrzeć się uważnie dziecku! Ot zaniedbanie.

Ojciec zaślepiony miłością do syna nie robi tego bo być może nie widzi powodu, a matka? Ona nie robi nic bo być może zdaję sobie sprawę, że "naprawianie" dziecka musiałaby zacząć od siebie?

Pojawia się pytanie: czy to możliwe żeby dziecko urodziło się z gruntu złe? Ja na to pytanie mam taką odpowiedź, że jeśli nie ma osobowości dysocjalnej, lub chorób psychicznych to nie i jeszcze raz nie!

Jak powiada Wojciech Eichelberger wychowanie dziecka jest jak walizka, co tam włożymy, to samo potem wyciągniemy.

A może Kevin jest jednak psychopatą z urodzenia? Z korą czołową i skroniową o nieco mniejszej objętości? Okrucieństwo, brak empatii, manipulowanie otoczeniem, charyzmatyczność. To właśnie Kevin!.

Odpowiedź nie jest jednoznaczna.

Nie znam odpowiedzi na pytanie dlaczego Kevin zrobił to co zrobił, kim był, kto ponosi za to odpowiedzialność. Wiem jedno: film jest wart obejrzenia po stokroć! A kreację jakie stworzyli główni aktorzy Tilda Swanson (nie ma nominacji do Oskara!) i Ezra Miller, a także John C. Reilly są na najwyższym poziomie (kolejne Keviny idealnie do siebie dopasowane).

Podczas oglądania filmu należy być czujnym i skupionym, bowiem przenosiny w czasie odbywają się nagle, a rwany, skojarzeniowy montaż nie ułatwia recepcji filmu. Sceny zbliżeniowe, ze szczególną dbałością szczegółu i detalu oddają klimat niepokoju i klaustrofobii. To film układanka, którą widz sam musi sobie poukładać.

Dużo czerwieni w tym obrazie. Kolor czerwony to powtarzający się leitmotiv. Według autora książki "Jeśli to fiolet, ktoś umrze. Teoria koloru w filmie" kolor ten ma szerokie zastosowania w interpretacji filmowej. Agresja, prowokacja, namiętność, w "Musimy porozmawiać o Kevinie" pełni jednak bardziej dosłowną funkcję.

Warto pochylić się nad Kevinem. I jeśli nie porozmawiali o nim rodzice, zróbmy to my widzowie.

Hipnotyczne, porażające kino!

P.S

Na szczęście z horrorem w klasycznym tego słowa znaczeniu nie wiele film ma wspólnego, no może kilka ujęć rodem z filmów grozy i ogólny nastrój zdjęć.

Ty, który oczekujesz kolejnego wcielenia Omen 3 zawiedziesz się. Ty, który oczekujesz dobrego, wiarygodnego psychologicznie (chociaż im więcej o tym myślę, tym więcej widzę niedociągnieć w tej materii) filmu polecam.

Nie jest to kino łatwe, miłe i przyjemne, ani tradycyjne. Jest to kino trudne, przykre, bolesne i mocno specyficzne (nie każdemu przypadnie do gustu), ale warto się w obraz zanurzyć, choć można się zachłysnąć błotkiem, a brud może na czas jakiś osiąść nam w płucach.

A w Przekroju z 1958...:))

2012-01-20T21:45:00.002+01:00

Padło na rok 1958, gdyż ponieważ mnie któryś numer (nie że on fizycznie rzecz jasna) Dużego Formatu wprowadził w błąd jakoby w jednym z numerów Przekroju z 58 roku znajdował się wywiad z Jeremim Przyborą i Jerzym Wasowskim (rok się zgadza, 58 to rok zaistnienia Kabaretu Starszych Panów), ale rzeczonego wywiadu niestety nie znalazłam:( A przejrzałam CAŁOŚĆ.

A było co przeglądać:)

Smutno mi, że owej rozmowy nie znalazłam, ale cieszę się, że 58 rok przegrzebałam, bo smaczków w nim było co niemiara:)

Chcesz powiększyć zdjęcie-kliknij.

Zaglądam na okładkę pierwszego numeru ze stycznia 1958 roku a tam:

Postanowiłam prześledzić te napisy z boczku, mające za zadanie zachęcić potencjalnego nabywcę gazety

hihihi

A od czasu do czasu trafiały mi się inne smaczki:

Dobrze, że jestem sama w pracy, bo rżałam bezceremonialnie:)

Na okładce widoczna górna część uroczej żyrafki:)

Cała prawda o życiu:)

Zielona Góra występuje w Przekroju nader często:)

urocze!

:)))

Nie tylko połowa:)

Cykl: "Śmiechu warte" Ryzykowny...!!

Kurs kauczuku aaa!

Nie wiem jakbym się zachowała gdybym znalazła takie odkręcone dziecko w obojętnie jakim chłodnym miejscu. Zdziwiłabym się?:))

A krowie podziękowania się należą jak najbardziej!

Odrobinkę szowinistyczne:)

Taa...

No to teraz Mrożkiem polecimy:

Piękne!

Popłakałam się:)

Wąchalnie kwiatów! i ukulele:)

hihihi

aaa

I na zakończenie odrobinę poważniej:)

Mogłabym tak te zdjęcia cykać i cykać, a potem umieszczać i umieszczać, ale póki co wystarczy:)

Dobrej zabawy:)

Paszporty Polityki-na szybko:)

2012-01-17T23:57:00.000+01:00

Dziś na szybko, ponieważ kłaść się trzeba no i czytam teraz książkę "Znamię" Nancy Huston i strasznie mnie do niej ciągnie. Zamierzam jeszcze uszczknąć kilka minut na czytanie jeszcze tego wieczoru:)

Oglądam Galę Paszportów Polityki. Gala jak to gala nic nadzwyczajnego. Torbicka jak zwykle piękna i fryzurę w końcu zmieniła. Za to pan jej towarzyszący Jerzy Baczyński próbuje być błyskotliwy i zabawny, ale mam wrażenie, że mu nie idzie, a Grażynka szyje jak może. Przecież trzeba jakoś wypaść przez szacownymi głowami gromadnie zalegającymi miejsca na balkonach...

No, ale do rzeczy. Wybaczcie, że wymienię te kategorie, które są mi najbliższe.

FILM:

Nominowani:

Greg Zgliński za "Wymyk"

Rafael Lewandowski za "Kret"

Adrian Panek "Daas"

Paszport Polityki powędrował do: Rafaela Lewandowskiego

Bardzo podobała mi się przemowa:)

LITERATURA:

Nominowani:

Mikołaj Łoziński za "Książka"

Zygmunt Miłoszewski "Uwikłanie"

Szczepan Kopyt tomik poezji "Buch"

Paszport Polityki powędrował do Mikołaja Łozińskiego

Aj lubię go coraz bardziej. Do tego urodziły mu się bliźniaki! Ród Łozińskich ma się dobrze:)

MUZYKA POPULARNA:

Nominowani:

Julia Marcell "June"

Maciej Szajkowski Projekt "Ruta"

Siostry Wrońskie "Ballady i Romanse"

Paszporty Polityki powędrowały do Macieja Szajkowskiego, oraz do Julii Marcell

TEATR:

Nominowani:

Paweł Passini

Krzysztof Gorbaczewski

Sebastian Majewski

Paszport Polityki powędrował do Krzysztofa Gorbaczewskiego

Na zakończenie wystąpiła pani Małgorzata Walewska i L.U.C. To było niezłe i nie bardzo rozumiem dlaczego przerwano w połowie? Trudno.

Dziś mija kolejna rocznica śmierci Czesława Niemena. Artysty bardzo bliskiego memu sercu.

W liceum odkryłam pana Niemena. Kaseta The best of zastygła na długi czas w moim kasetofonie. Aż w końcu przestała przepuszczać dźwięki. Kiedy słyszę głos pana Czesława za każdym razem wykwita mi błogi uśmiech na twarzy, kojarzy mi się bowiem z pięknym, bardzo intensywnym czasem i daje jakieś takie poczucie bezpieczeństwa. Nie umiem tego określić:)

Dobranocka:)

Syrop Pini tez potrafi!!

2012-01-16T18:53:00.000+01:00

Kochani. Znów mi nie wyszło. Post miał być filmowy, bo wczoraj obejrzałam dwa, które zasługują na odnotowanie, ale muszę się z Wami podzielić doświadczeniem, które było moim udziałem dzisiejszej wyjątkowo długiej nocy. Nie było ono miłe:(

Pamiętacie syrop Pini? Ja go pamiętam z dzieciństwa.

Obecnie syropek zmienił nieco wygląd buteleczki i dorobił się tekturowego opakowania. Przez ostatnie kilka dni męczył mnie kaszel niemożebny. Suchy, duszący. Wybudzanie się co 10 minut ze snu by sobie wesoło pokaszleć znudziło mi się, dwie takie noce myślę wystarczą. Tak więc przedwczoraj zaopatrzyłam się w syropek Pini przeciwkaszlowy właśnie. Zażyłam trzymając się ściśle wskazówek i ładnie noc z soboty na niedziele przespałam (w miarę). O znaczy się działa:) W Niedzielę jak kazano łyków chlupnęłam sobie tyle ile trza. Efekt- mniej kaszle, lepiej się czuję. Przed samym snem jeszcze łyczek malutki (kazano 3 razy dziennie, no to wciągam) i siup do wyrka. Prawie zasypiam i nagle łapie się na tym, że ZAPOMINAM ODDYCHAĆ! Ałć! Obserwuje swój oddech. Jakoś tak dziwnie oddycham jakby rzadziej, albo bardzo płytko. W gardle mam gluta wielkiego, takiego co to sprawia, że ma się uczucie nieprzełykania. Myślę sobie, że on to sprawcą jest tego dziwnego samopoczucia i udaje się do kuchni po ciepłą herbatę, mając nadzieję, że gluta zlikwiduje. I nagle mnie olśniewa!

Tak to on! To niewinny syropek PINI!!

Czytam ponownie ulotkę (zawsze przez zażyciem czegokolwiek czytam uważnie) i stoi w niej jak byk:

FOSFORAN KODEINY-MNIAM! MNIAM!

Suchość w gardle-owszem, do tego jakoś mi słabo, odnotowuje także zaburzenia widzenia. Łazienka mi się nagle poszerzyła.

Włączam kompa żeby nie zasnąć, a senność jest obezwładniająca. Nie spać, nie spać-ODDYCHAĆ! Normalnie boję się położyć, boje się, że przysnę i się nie obudzę. Czytam w necie o fosforanie kodeiny, o działaniach niepożądanych i dowiaduje się, że jestem rzadkim egzemplarzem, bowiem zmniejszenie częstotliwości oddechu zdarza się niezbyt często! Och taka jestem wyjątkowa:)

Bardzo mi źle. Czas mija, środek nocy się robi, a ja czuwam i kontroluje oddechy. Nie-fajnie-jest!

Męża budzić nie chcę, bo śpi chory w gorączce, czuwam. W okolicy godziny 4 nad ranem czuję, że trochę odpuszcza, kładę się, wybudzam się co chwila nerwowo. Po kolejnej godzinie decyduje się zasnąć, zaczynam znów kaszleć, znaczy to, że działanie niewinnego syropku mija. Zasypiam...po to by za czas niedługi się zwlec z łóżka.

STRZEŻ SIĘ!

Mam dziś dzień wolny za sobotę, ale na godzinę 9 (co to za pora!) jestem umówiona do fryzjera. Nie mam po przygodach nocnych ani siły, ani ochoty na to, ale wiem, że jeśli teraz nie pójdę, to ze zgraniem mojej zmiany i zmiany mojej pani fryzjerki może być problem. Tak więc zwlekam się z wyrka i idę oddać się w ręce pani Marty:)

Od kilku godzin nie jestem już panienką z blond balejażem, a JESTEM RUDA! Taką miałam wielką ochotę na zmianę. Najchętniej zrobiłabym sobie jakąś szaloną fryzurkę (wygolony bok czy coś), ale niestety moje włoski nie nadają się do takich eksperymentów.

Mimo to jestem bardzo zadowolona. Zobaczymy jak fryzurka (zwłaszcza problematyczna grzywka) będzie się przedstawiać bez wspomagania szczoty , suszary i zwinnych rąk fryzjerskich:)))

Jutro do pracy. Męczy mnie wciąż kaszel, czuje się tak se.

SUPLEMENT:

Dziś rocznica urodzin Ewy Demarczyk

TO JEST PIĘKNE!!

TEATR TV

Dziś nieśmiertelnik "Upiór w kuchni". Chyba znów sobie nie odpuszczę:))

Smaczki nieoczywiste:)

2012-01-13T22:06:00.000+01:00

Nadal jestem chora i z dnia na dzień coraz bardziej:( Jeszcze tylko jutro do pracy i dwa dni wolnego. Uff. Chyba jak wlize do wyra w sobotę o 15.30 to nie wylezę z niego do wtorku do 9 rano. Chyba, że nagle ozdrowieje. To ja poproszę opcję drugą:)

Nie ma siły pisać więcej dlatego będzie muzycznie:)

Jak zwykle wieczór spędzam z Trójką i z książką.

Smaczki trójkowe listowo-przebojowe niekoniecznie oczywiste:

Magia.
Właśnie mi Karolinka w telewizorku się ukazuje w "Bożej podszewce" na Kino Polska. O i już są odcinki z Andrzejem Zielińskim. Kreacja perełka!

A na miejsce pierwsze wrócił pan Gotye z panią Kimbrą. Pozwolicie, że umieszczę nieco inną wersję tego numeru:)

Dziękuje za uwagę i pozdrawiam:)

A w Przekroju...

2012-01-11T19:02:00.000+01:00

Grzechem zaniechania byłoby nie skorzystać z dobrodziejstw mojej obecnej pracy. Tyle tam starych czasopism z najwyższej półki, dlatego też co jakiś czas będę się z Wami tymi cudami dzielić.

Głównym bohaterem będzie magazyn "Przekrój", rok 1967, strona ostatnia, której czytanie sprawia mi najwięcej uciechy:

:))))

I niezapomniany Filutek spod pióra pana Lengrena:)

Na następny odcinek zapraszam wkrótce:)

Post, który miał zaistnieć w niedziele.

2012-01-10T19:46:00.004+01:00

Pierwotnie ten post miał zostać zamieszczony w niedzielę 8 stycznia. W tym dniu minęła kolejna rocznica tragicznej śmierci Zbigniewa Cybulskiego. Pamiętałam o tym, ale chciałam poczekać z zamieszczeniem postu do poniedziałku. W pracy przegrzebałam stare gazety w poszukiwaniu wiadomości na świeżo z roku 1967.

Pogrzebałam i co nieco znalazłam:

wewnętrzna okładka czasopisma KINO styczeń 1967

Marzec 1967 KINO

Czasopismo FILM z tegoż roku się gdzieś niestety zapodziało:(

Styczeń 1967 POLITYKA

LUTY 1967 TYGODNIK POWSZECHNY

Byłam ciekawa co o tym wydarzeniu pisano w Trybunie Ludu na przykład, ale tam się czegokolwiek dogrzebać jest niemożliwością.

Dobrze mi było z tymi brudnymi paluchami:)

Post nie został także zamieszczony wczoraj (choć plan był taki), gdyż ponieważ mnie jakieś choróbsko z nagła dopadło. W dwie godziny mnie zmiotło zupełnie. Najpierw lekkie osłabienie, potem dreszcze, a w domu (na szczęście) dreszczuchy totalne. Siedziałam pod dwoma kołdrami i szczękałam zębami. Nie pomogło nic ani imbir, ani nóg moczenie w gorącej wodzie z musztardą. Za to potem rozpływałam się z gorąca i było mi niedobrze. Rany jak było fuuuj!

I na to wszystko nadszedł czas upragnionego Teatru Tv "Księżyc i magnolie".
A ja?

...A ja leżałam bez życia zupełnie, co rusz zapadając w nagłą drzemkę, mdliło mnie okrutnie i ogólnie marzyłam o tym żeby się już skończyło żebym mogła iść bez wyrzutów sumienia spać. Zdarzało mi się na czas jakiś łapać wątek nawet się pod noskiem od czasu do czasu podśmiechywałam, ale w ostatecznym rozrachunku nie było to doświadczanie teatralnego misterium:(( Jakże było mi źle i przykro! WHY??

Poczułam się lepiej na sam koniec, po czym udałam się na spoczynek.
A nie mówiłam!? Wprawdzie globalnie nic nie nastąpiło coby przeszkodziło po raz trzeci w emisji teatru, ale lokalnie? Lokalnie jak najbardziej:( Mam nadzieję, że uda mi się Teatrzyk jeszcze raz obejrzeć już będąc w pełni świadomą!

Dzięki mężowskiej akcji pt: nafaszerujmy żonę czym się da dziś poszłam do pracy. Nie czuje się dobrze, ale w porównaniu z wczorajszą masakrą (nic tego nie zapowiadało) to świetnie się czuje! Świeeetnie normalnie. Gdyby nie gardło, ucho, zbliżający się katar i kaszel:)

Jutro premiera:)

2012-01-08T17:40:00.000+01:00

O ile odejście jakieś ważnej persony nie pokrzyżuje znów planów, tak jak zdarzyło się to już dwukrotnie jutro w poniedziałkowym Teatrze tv będziemy mieli zaszczyt obcowania z premierowym spektaklem "Księżyc i magnolie" w reżyserii Macieja Wojtyszki:)

Miejmy tylko nadzieje, że nikt do tego czasu nie umrze. Wystarczy już Hanuszkiewicz i Havel. Tym razem nic nie może przeszkodzić w emisji spektaklu...bo trafi mnie szlag!:)

Jogi babu!

Jestem, jestem melduje sie:)

2012-01-08T02:02:00.000+01:00

Jestem, jestem się melduje:) Będzie pierwszy stosik książek bibliotecznych jeszcze ze starego roku. Stosik upolowany jeszcze zanim powzięłam postanowienie, żeby biblioteki szerokim łukiem póki co omijać, detoks bibliotekowy uskutecznić w celu w książkach własnych się zaczytywania:)

Oto i on w zamierzeniu ostatni stosik (przecież wiem, że się prędzej czy później złamie)

plus książka Jandy w ramach książki za złotówkę-mlask:)

Czy mi ta sztuka wychodzi? Byłam zmuszona odwiedzić bibliotekę, ktoś czekał na zamówioną książkę. Nie mogłam pozwolić by czekanie tego kogoś trwało zbyt długo. Weszłam ze stosem do oddania i pomimo tego, że miałam czyste konto wyszłam z jedną książeczką tylko. Za Pilcha co to z boczku bloga jego buziuchna wyziera chwyciłam i czem prędzej czmychnęłam z biblioteki, bo już inne książki nawoływały żeby je wybrać i zabrać do domu. O nie! O rychłym czmychnięciu zadecydowała zapewne świadomość, że mąż czeka w autku, a był to mąż głodny niemożliwie...:) Dziękuje mężu, bo dzięki temu nie wyszłam z kolejnym stosem:) Szlaban dałam sobie na bibliotekę, ale czy dałam sobie zakaz pożyczania książek w ogóle również od znajomych? Teoretycznie embargo powinno dotyczyć wszystkich książek z obcych źródeł pochodzących, ale kto to powiedział? hihi

No i nie dałam rady. Pożyczyłam! I znów moje książeczki z własnej półeczki muszą poczekać na swoją kolej. Słyszę jak popłakują cichutko, chlipią po kątach. Biedactwa moje!

U tej właśnie koleżanki zaliczyłam mały odlocik na legalu. Rzeczona koleżanka ćwiczy od jakiegoś czasu jogę, podchodzi do tego poważnie mnie od czasu do czasu nieskutecznie indagując w tej kwestii. Ma w domu specjalną poduszkę i wałek i taki śmieszny specjalny pas co to rozciąga cię na lewo i prawo. I jak się tak ległam na tym wałku, plecki mi się wyprostowały, a ja się relaksowałam (do jogi mi dość daleko, bo to wbrew pozorom wysiłku nie małego wymaga, ale akurat ta pozycja była wybitnie wypoczynkowa). Podczas tego leżakowania mego dźwięki mi cudne towarzyszyły. Pink Floyd mi grało. Shine On you Crazy Diamond do uszek mych złaknionych dolatywało. Ale jakże to grało! Z winylowej płyty to grało, cudownymi trzaskami co czas jakiś urozmaicone. Jedno jest pewne, ja muszę mieć w domu adapter i własne płyty! Ja to wiem od dawna, tylko teraz mi się przypomniało jak ja bardzo tego chcę! Mąż się średnio cieszy, bo on mnie zna i wie, że to będzie jakiś szał kupowania płyt. Ajajaj

Stary rok zakończyłam bardzo przyjemnie zakupiłam sobie pierwszy raz od nie wiem jak dawna nowe dwie książeczki bez żadnej okazji pt. urodziny, imieniny czy Gwiazdka. Jakaż to jest radość móc bez żadnych wyrzutów sumienia wrzucić do koszyczka aż dwie wyczekane książeczki i swobodnym krokiem udać się do kasy i bez trzepotania narządów wewnętrznych kwotę należną za dobra zapłacić. Jakież to jest poczucie wolności! Ale zaraz, zaraz czy ja aby o tym nie wspominałam? :))

Dwie nowe książeczki: "Po Syberii" i "Wojna nie ma w sobie nic z kobiety" plus wygrany Mann i Materna, oraz książka z księgarni za 5 złoty:)

Kilka dni wcześniej z koleżanką udałyśmy się na polowanie wszelakie. Ja z bilionem w portfelu z bijącym sercem, że w końcu nie muszę się nad każdą wydaną złotówką zastanawiać udałam się najpierw do mojego ulubionego antykwariatu, w którym jak wiecie zawsze było mnóstwo książek, w którym katusze niemożliwe przechodziłam nie mogąc zakupić wszystkich upatrzonych pozycji. A tam? A tam kochani moi półki zionęły pustką! Nie znalazłam ani jednej książki, którą chciałabym ze sobą zabrać! Jakże smutno mi było.

Myślę sobie: no dobrze zdarza się, ale jak sytuacja powtórzyła się we wszystkich second handach na trasie stwierdziłam, że widocznie już takie moje szczęście parchate, że łupy zdarzają mi się tylko wtedy kiedy akurat nie mam pieniędzy. Ot taka wesoła prawidłowość:))Chociaż słowo "akurat" nie oddaje w pełni sytuacji, w której jeszcze do niedawna się znajdowałam. Na szczęście gazetownik na zdjęciu powyższym pozostał na upatrzonej wcześniej pozycji. Czekał na mnie cierpliwie aż w końcu go zabiorę ze sobą. Czekał a cena jego malała, aż w końcu w dniu, w którym przyszłam go zabrać zmalała do 35 złotych. Pierwotnie gazetownik był biały. To mój honorowy tego dnia łup:))

A co w pracy? W pracy moi drodzy dobrze. Tylko za bardzo nie lubię momentów kiedy na drugiej zmianie zostaję tam na dole zupełnie sama a wiatr tak świszczy nieprzyjemnie. Wyobraźnia podsuwa mi różne fabularne ciekawe rozwiązania:) brrr

No i Trójeczki słuchać nie mogę jednak. Internet nie jest w stanie temu podołać a radyjko z telefonu trzeszczy i słuchanie staję się po dłuższej chwili męczące. Jakże ja tęsknie za Trójeczką. Odżałuje nawet poranne i popołudniowe audycje, ale piątkowej Muzycznej Poczty UKF i późniejszej audycji Margańskiego będę żałować w każdy piątek:( Łzy rozpaczy lać będę!:((

Na szczęście dzięki trzem królom piątkowy dzień w całości spędziłam z radyjkiem. I jakie to szczęście, że akurat w ten dzień trafiła się audycja popołudniowa poprowadzona brawurowo przez pana Strzyczkowskiego, Andrusa i Wałkuskiego. Audycja "Album rodzinny" to był majstersztyk. Rechotałam przez cały czas:)Zaiste uroczy to pomysł pokazywać zdjęcia redaktorów trójkowych dzieciakom.

http://www.polskieradio.pl/9/308/Artykul/512421,Trojkowy-gabinet-osobowosci-czyli-dzieci-widza-lepiej

Z całego serca polecam!! Dobrze wiedzieć, który z redaktorów trójkowych wygląda na księdza pączkarza, a który ma oczodoły hihihihi. Cudowne!!

Uciekam spać, umęczona nieco po dość mocno intensywno-imprezowych trzech dniach:)

Dorbanoc:)